Zonder te kijken

Het is druk in de trein. Gelukkig staat iemand voor me op en zoals gebruikelijk doe ik mijn oortjes in en beantwoord een paar appjes. Ik zit druk op mijn scherm te typen als een mevrouw die naast me in het gangpad staat zegt: “mevrouw, volgens mij is uw batterij bijna leeg uw scherm is zwart.” Ik schiet in de lach en vertel haar dat ik mijn scherm altijd uit heb staan, spaart batterijen en scheelt meelezers. We wisselen nog wat uit over hoe ik dan wel met mijn telefoon werk en daarna typ ik verwoed verder.

Een paar uur later sta ik in de rij bij onze Coffeecorner, hier werken slechthorende en dove mensen. Inmiddels kennen ze mij en ik word altijd geholpen door een van de slechthorende dames die ook zonder gebaren kunnen communiceren. Als ik mijn stempelkaart wil aangeven, stuit ik op het scherm van de kassa. De dame achter de balie beweegt om hem te kunnen aanpakken. Hierdoor verraad ze waar ze staat en ik leg mijn kaart in haar handen. “Ongelofelijk”, roept ze uit, “jij kan zo goed horen!” Ik dien haar van repliek door te zeggen dat zij super opmerkzaam kijkt en we hebben samen lol.

Soms is het uitgesproken onhandig om niet om je heen te kunnen kijken. Met mijn slaperige hoofd pak ik ’s morgensvroeg de kwark uit de koelkast en zet het bakje op het aanrecht. Niet veel later zoek ik de kwark op zijn vaste plek in de koelkastdeur. De plek is leeg. Mijn conclusie op dat moment is: schijnbaar hebben we er deze week maar één besteld en ik pak de kwark van de voorraad plek. Als ik ’s avonds aan mijn man vraag of er maar één kwark bij de boodschappen zat deze week, zegt hij lachend: “Oh ik dacht al, toen ik beneden kwam stond er een dichte kwark op het aanrecht.”

Als ik om me heen had kunnen kijken, had ik gezien dat ik hem dus al gepakt had met mijn slaperige hoofd.

Voor mij is het zo gewoon om al dit soort dingen te onthouden dat ik verrast ben als ik ontdek dat dit voor veel zienden niet zo werkt. Ik weet meestal precies welke kleur shirt ik aantrek, ook als deze onder mijn kleding zit. Toen ik van de week de was verzamelde, checkte ik dat toch even. “Ik heb toch dat lichte sportshirt aan?” “Geen idee”, antwoordde mijn man “dat moet ik eerst even zien.” Ondanks dat hij me in dat shirt had zien sporten, wist hij de kleur niet meer. En waarom zou je dat ook onthouden als je het door te kijken kan checken?