Posts

Lummelen is pas leuk als je weet wanneer het eindigt

Afbeelding
Zondagavond: Het voelt heerlijk, morgen geen enkele verplichting. Ik voel me ontspannen en bevoorrecht. Alle andere gezinsleden moeten morgen naar school of aan het werk, ik hoef niks. Het was een bewuste keuze, na drie baanwissels kort achter elkaar, stopte ik met werken. Ik doopte het tot “korte sabbatical”. Ja, ik was werkloos, maar had daar zelf min of meer voor gekozen. Het idee kwam van één van de trainees die ik het afgelopen jaar had begeleidt. Zij nam een sabbatical. “goh,” dacht ik, “Dat is bijzonder een sabbatical als je nog niet zolang werkt.” De redenen die ze gaf voor deze stap herkende ik echter helemaal. Tijd nemen om stil te staan, uit te rusten en na te denken wat een goede volgende stap is. De eerste maanden waren zalig. Ik kwam toe aan dingen die tijden waren blijven liggen, dompelde me onder in mijn sociale netwerk, bedacht per dag wat ik zou gaan doen en ging flink sporten. Ineens was er tijd om te koken, muziek te maken, te helpen met huiswerk en te lezen. En t

Vuurpijlsnel

Afbeelding
“Nu nog een keer hard op de vier”. Ik schuif mijn sjoelsteen en probeer te mikken op de plek waar ik weet dat “de vier” zit. “De vier, zei ik toch?” lacht mij man. Het is duidelijk deze was mis. Ik doe verwoed een nieuwe poging. Het is Oudjaarsavond en zoals bij ons thuis vroeger al traditie was, zijn ook wij met ons gezin aan het sjoelen. Ondanks alle goede aanwijzingen blijft mijn score ver achter bij die van de rest. Het geeft niet, het gaat om het meedoen. Eén van onze jongens ziet dat blijkbaar anders. Ineens merkt hij op: Mama er is voor jou toch geen bal aan. “Je probeert maar wat en hebt eigenlijk geen idee”. Zonder de aanwijzingen zou dat kloppen, maar met een beetje verbale coaching kom ik toch best een eind, vind ik. Genoeg om het leuk te vinden in elk geval. Al spelletjes spelend, oliebollen etend en met de Toptweeduizend op de radio, vliegt de avond voorbij. Dan barst het vuurwerk los. We blijven binnen op een kort moment in de tuin na. Ik ruik de kruitdamp en schrik op v

Zelfrijdende fiets

Afbeelding
Als kind, toen ik nog met een oog goed kon zien, leerde ik fietsen. Eenmaal (vrijwel) blind fietste ik nog steeds. Gewoon kleine rondjes door onze buurt. Het verschil tussen stoep en struiken zag ik nog net. Ik herinner me de keer dat ik bijna een mevrouw omver reed nog goed. Verontwaardigd vroeg ze me of ik niet kon uitkijken. Mijn antwoord dat ik dat inderdaad niet kon, maakte haar sprakeloos. Mijn ouders bleken dit voorval te hebben gezien. Ik vroeg ze waarom ze niets hadden gezegd. “Ben je gek,” zei mijn moeder, “Als ik dat had gedaan, was die mevrouw boos op mij geworden, nu liep ze gewoon door.” Later toen fietsen verplaatsen werd, gebruikte ik een tandem. Toch bleef ik erover fantaseren alleen op de fiets op pad te kunnen. Als puber had ik het helemaal uitgedacht: een programmeerbare fiets. Je tikte in waar je heen wilde, stapte op en de fiets stuurde je door het verkeer heen naar je bestemming. Deze fantasie was zo sterk dat ik ’s nachts droomde over mijn zelfsturende fiets

Dansend door het leven

De aanleiding weet ik niet precies meer. We hadden het over de “Moonwalk” en ik zei dat ik helemaal niet wist hoe dat ging. Eerst legde onze jongste me het in woorden uit. “Een voet op de teen en de andere gewoon en dan duw je je andere voet naar achteren en wisselt” Ik snapte er nog niet veel van. Dus werd het voelen. Ik op mijn knieën en hij al “moonwalkend” door de woonkamer. De eerste verrassing voor mij was dat het een achterwaartse beweging is. Dat had ik me nooit gerealiseerd. De tweede verrassing, hoewel verrassing, was dat ik er zelf geen bal van terecht bracht. Hartelijk werd ik uitgelachen toen ik bijna achterover viel. Ja, dat dansen dat is wat als je niet kan afkijken. Ik vind het heerlijk hoor bewegen op muziek, maar het schijnt er vaak niet uit te zien. Of in elk geval niet zoals anderen het doen. Ik herinner me hoe mijn zussen me vroeger thuis wat pasjes probeerden uit te leggen. Sommige van die pasjes gebruik ik nog steeds. Of die avond op een schoolfeest, waar ik h

Een simpel stickertje maakt het verschil

Afbeelding
Er bestaan prachtig aangepaste spellen, sprekende keukenweegschalen en wat al niet meer. Veel van deze speciale hulpmiddelen zijn prijzig en niet voor alles dat je gebruikt is een aangepaste versie voorhanden. Eerlijk gezegd heb ik weinig van dit soort spullen in huis. Ik ben meer van de creatieve, zelf geknutselde oplossingen. Vaste plekken voor spullen, ordening op alfabet en ezelsbruggetjes voor het uit elkaar houden van kleding werken ook. Dat een simpel stickertje je uit de brand kan helpen, bleek onlangs maar weer eens. Ik was op zoek naar een nieuwe sportschool. Die dingen zitten tegenwoordig vaak op onmogelijke plekken op industrieterreinen of zijn zo groot dat je er verdwaalt. Ik was dus blij toen ik op een kleine sportschool op loopafstand van ons huis stuitte. Het kennismakingsgesprek was leuk. Ze stonden ervoor open mij te helpen. Helaas waren de fitness apparaten computer gestuurd. Als je je polsbandje langs het scherm haalt, stelt het apparaat zich op jou afmetingen en tr

Een goede voorbereiding is het halve werk

Afbeelding
Samen met één van mijn vriendinnen pak ik de kratten met boodschappen uit en geef alles een plek. Zij doet een poging de braillestickertjes op de verschillende pakken dubbeldrank te lezen. Helaas bleek mijn braille-lettertang vanmorgen aan het einde van zijn levensduur te zijn. Toch raadt ze goed dat SIPER vast sinaasappel-perzik is. We hebben met vier blinde vriendinnen een huisje gehuurd op de Veluwe. Het is een cadeau voor één van ons, die om initiatieven had gevraagd in plaats van om cadeautjes. Mijn man, die ons inclusief boodschappen heeft gebracht, pakt ons lijstje erbij. “Oké”, zegt hij, terwijl hij begint af te strepen. “De vaatwasser volgorde heb je, de thermostaat staat goed, de broodjeslijst vullen we zo in als de anderen er zijn. O ja, nog even de elastiekjes ophangen. “Hoe had je dat ook weer bedacht?” Aan de buitenkant van onze voordeur bevestig ik een elastiekje. Zo weten we straks zeker dat we bij het goede huisje naar binnen willen. Hetzelfde trucje volgt bij de lan

Pauze

Afbeelding
Het besluit voelt onwennig. Diep van binnen weet ik dat het een goed besluit is, dat het kansen zal brengen die ik nu nog niet zie en dat het tijdelijk is. Het lukt alleen nog niet om de criticus in mijn hoofd uit te zetten. “Wat ga je eigenlijk doen? Wat vinden anderen ervan?” “Hoe ga je daar eigenlijk mee om?” En meer van dat soort gedachten. De waarheid is: Ik weet het even niet meer precies. De afgelopen tijd heb ik drie baanwissels gehad. Alle drie de banen zijn om verschillende redenen na ruim één jaar gestopt. En nu? Wat is de beste volgende stap? Wat ga ik nu doen? Ik neem de vacatures door. Het fijne is het zijn er veel. Allemaal hebben ze wel iets leuks. Tegelijk denk ik bij veel dingen: Oh nee, dat heb ik al zo vaak gezien. En dus is het tijd om stil te staan. Ik moet vertragen en nadenken. Wat past bij mij? Waar word ik vrolijk van? Stil zitten is niet zo mijn ding. In mijn hoofd buitelen de plannen voor korte cursussen alweer over elkaar heen. Ik spreek mezelf s