Posts

Vragen naar de bekende weg

Ik stap de bus uit, de chauffeur wenst mij een fijne dag. Ik steek het fietspad over. Op de stoep gekomen sla ik linksaf. Deze route heb ik nog niet zo vaak gelopen. Mijn bus heeft de hele maand mei een omleiding, daarom reis ik via een andere halte dan normaal. De zon schijnt, ik ben lekker op tijd en zet de pas erin. De nieuwe route is niet moeilijk, behoorlijk rechttoe rechtaan. Toch begin ik me, nadat ik een tijd rechtdoor gelopen ben, af te vragen of ik de zebra met de ribbeltegels waar ik moet oversteken, ongemerkt voorbij gesneld ben. Als ik echt te ver ben, kom ik op een kruising weet ik. Ik loop dus even verder en voel opeens toch de ribbels onder mijn voeten en stok. Ik steek de zebra over. Het verkeer is erg druk. Drukker dan anders denk ik nog. Misschien komt dat omdat ik vroeg ben vandaag. Aan de overkant sla ik rechtsaf en vervolg mijn weg. “wat gek, nogsteeds druk verkeer naest me”. Bij de zijstraat die ik oversteek. Liggen ribbeltegels. Dan weet ik het zeker, er klop…

De prijs van zelfstandigheid

Autonoom, onafhankelijk, vrij, zomaar een paar (voor)waarden waar ik erg op gesteld ben. Het zijn de pijlers onder het voor mij zo belangrijke “zelfstandig” zijn. . Niet alleen als het gaat om mijn werk, in mijn dagelijks leven is dit voor mij minstens zo belangrijk. Bij het uitvoeren van hobby’s, sport, kleding kopen, vrienden opzoeken, de zorg voor mijn gezin en familie, overal speelt het behouden van mijn zelfstandigheid een rol. Ik moet er best veel voor doen om echt zelfstandig mee te kunnen doen. Vaak is dit “doen” letterlijk van toepassing. Organiseren, regelen, voorbereiden, plannen, afspraken maken, alternatieven verzinnen en ga zo maar door. En al ben ik voorbereid, dan nog heb ik mijn improvisatievermogen en sociale netwerk best vaak nodig om mijn zelfstandigheid te bewaren. Het kost iets en gaat soms ten koste van iets aan die verrekte zelfstandigheid trouw te blijven. Een paar voorbeelden: Afgelopen maandag op weg naar mijn werk, ontdekte ik per toeval dat de bushalte wa…

Sportklas(se)

Onze oudste zoon zit in de sportklas. Zijn middelbare school heeft allerlei speciale richtingen, hij volgt de sportklas. Geen topsport, maar gericht op alle sporten in de breedte. Een gewone brugklas met extra veel uren Gym en allerlei sportclinics dus. .Het past hem als een tweede huid. Hij houdt erg van sport, vindt alle soorten sport leuk en kan geen seconde stil zitten. Een paar weken geleden kwam er een mail van school met de aankondiging van een ouder-kind sportavond. “van wie heeft uw kind zijn sportiviteit? Zijn de sportgenen rechtstreeks overgeĆ«rfd of heeft het een generatie overgeslagen? U kunt het laten zien op de ouder-kind sportavond, waar u samen met uw kind gaat sporten.” Daarna volgde een rijtje van de uit te voeren sporten. Tja, alle onderdelen waren balsporten in teamverband. Dat vond ik wel jammer. Want onze zoon heeft zijn sportgenen zeker van beide ouders gekregen. Daarom beantwoordden we de mail met een grapje of het programma wat inclusiever zou kunnen. Onze zo…

Ik een beetje meer dan jij

Ieder mens is uniek. Gelukkig, want anders is het zo saai. Elk mens heeft kwaliteiten, maar ook minder fraaie kanten, krasjes en deuken. Erkenning voor waar je goed in bent, is belangrijk, daardoor voel je je gezien en gewaardeerd. Gezien of beoordeeld worden op je mindere kanten, daar zit niemand op te wachten toch? Het wordt Nog ingewikkelder als je waardering krijgt voor je tekortkomingen. Blijkbaar vinden mensen dat je knapper, beter of unieker bent als je dingen onderneemt, ondanks je krasjes. In sommige gevallen klopt dat. Je moet meer moeite doen dan een ander, je langer voorbereiden of je meer inspannen om je doel te bereiken. Als gewoon meedoen het resultaat is, heb ik de extra moeite er ruimschoots voor over. Er zijn ook activiteiten waarbij je krasjes totaal niet ter zake doen. Toch heb ik gemerkt dat ik In beide gevallen soms beoordeeld word op mijn vermeende tekortkomingen. Een pijnlijke ervaring. Twee voorbeelden ter illustratie. Als kind zat ik op turnen. Eens per jaar…

Zomaar een werkdag of toch niet?

Ok, vandaag was niet alledaags. Meestal reis ik hetzelfde traject en zit een groot deel van de dag achter mijn bureau op dezelfde locatie. Regelmatig reis ik af naar andere plekken in het land voor overleg. Vandaag had ik een externe vergadering. Daarvoor moest ik naar het noorden van het land. Omdat dat een aardige reis is, had ik er een afspraak achteraan gepland. Twee vliegen in een klap, zo werk ik graag. Voor ik van huis ging, wilde ik nog even wat mails afhandelen. Toen ik mijn laptop startte, gebeurde er iets vreemds. Het ding kon ineens alleen op zijn Engels voorlezen. Ik kan je verzekeren, dat klinkt heel beroerd als Nederlandse tekst met een Engelse tongval wordt voorgelezen. Zoeken in je instellingen om het te corrigeren, bleek dan ook een uitdaging. Gelukkig biedt mijn brailleleesregel waar ik een beetje kan meelezen enig soelaas. Toch kwam ik er niet uit. Lang leve onze ICT en een van mijn gezinsleden, die mee kon kijken op mijn scherm. Taal weer op Nederlands gezet en op…

Privacy

Sinds het ingaan van de AVG (algemene verordening gegevensbescherming) komt het vaker ter sprake, onze privacy! Die was daarvoor natuurlijk ook belangrijk, maar passeert nu vaker de revue. Ik blijf dan hangen op de vraag: “welke digitale sporen laat je na?” Alles gaat tegenwoordig digitaal. Zeker voor onze doelgroep biedt de digitale weg oplossingen die er vroeger niet waren. Ja, ook ik vraag regelmatig iets aan SIRI, stuur een gesproken Whatsapp bericht of check in bij de een of andere locatie op Facebook. Google ik op mijn naam dan kom ik van alles over mezelf te weten. En als ik het kan terugvinden dan dus ieder ander met toegang tot internet. De vraag is, is dat erg? Mijn Facebookprofiel heb ik behoorlijk dichtstaan en ik deel daar zeker niet alles. Maar waar blijven al die verzoeken aan SIRI? Wie bij Apple kan precies horen dat ik gisteren opzoek was naar een recept voor boterkoek, Dat ik het nummer Rolling in the deep van Adele dagelijks 3 keer speel omdat ik de tekst uit mijn …

Soms voel ik me ineens....

Soms voel ik me ineens ongelofelijk ….. Ja ik weet het, Ik kan er niet omheen en het hoort bij mij. Toch sta ik er in mijn dagelijks leven nauwelijks bewust bij stil. Dat hoeft ook niet want ik leid mijn leven zoals ieder ander dat doet. Ik breng tijd door met mijn gezin, ik werk, ik sport en draag mijn steentje bij aan onze huisouding. Een druk sociaal leven, af en toe iets cultureels, een verjaardag, een vakantie, alles zit erop en aan. Ik lach, maak me boos, schiet in de stress, neem iemand in de maling, geniet, zing, praat, dans, lummel, knuffel, help, denk mee…. Kortom ik sta middenin het leven! Alleen soms overvalt het me ineens. Het gebeurt op momenten dat ik er totaal niet op bedacht ben. Vermoedelijk zorgt dat er voor dat het me zo raakt en blijft hangen. Van de week nog. op onze koorrepetitie. We waren lekker aan het zingen. Iedereen zat op zijn stoel, tenminste dat dacht ik. Schijnbaar was men ineens gaan staan. Normaal gesproken heb ik dat wel door of fluistert degene naa…