Posts

Hoofd leeggewaaid

Heerlijk, zo’n weekje vrij, daar was ik wel aan toe. Mijn hoofd leeg. Alle werk-to-do-lijstjes eruit. De storm hielp mee. Twee dagen lang werd mijn hoofd leeggewaaid. Leunend tegen de wind lopen, de storm om het huis horen razen en wegzetten wat omwaait. Vorige week was mijn laatste werkdag bij visio. Ik had de storm wel even nodig. Nodig om dat overvolle hoofd van mij leeg te blazen, om mij los te rukken van al die mails, to do’s en afspraken. Nodig om volgende week een frisse start te maken met mijn nieuwe baan bij de Vrije Universiteit.
Mijn lege hoofd zorgt er ook voor dat ik echt even aandacht heb voor mijn gezin. Een hele zonddagmiddag samen met onze oudste helpen met huiswerk. Overhoren, uitleggen, samenvatten, maar vooral het samen vatten. Samen bezig zijn en hardop denken. Even echte aandacht. Natuurlijk heb ik die normaal gesproken ook voor hem, maar vandaag voel ik rust. Ik heb de tijd, hoef nergens heen, word niet afgeleid.
De volgende dag heeft onze jongste studiedag. Mees…

Schemergebied

Mijn moeder had er een enorme hekel aan, mij in het donker aan te treffen. Of dat nu vroeger ’s nachts was als ik naar de WC ging of op mijn kamer huiswerk maakte, als het donker was buiten moest het licht aan. Ik vind het zelf ook een raar idee om in het donker te zitten. Al voegt verlichting voor mij niks toe, ik doe licht aan al ben ik alleen thuis. Het moment waarop het licht aan moet, is voor mij moeilijk te bepalen. Ik zie vooral het verschil goed als ik buiten ben. Is het een grijze, bewolkte dag dan zie ik dat. Maar of er in een ruimte een lamp aan is, neem ik niet waar. Soms leidt dat tot komische situaties. Samen op een kamer met een collega, neem ik aan dat het licht aan is. Als de collega dan vertrekt terwijl ik van mijn plek ben, vergeet ik te checken of het licht nog wel aan staat. Vervolgens schrikt een andere collega zich rot als hij onze donkere kamer binnenstapt en mij ineens ziet zitten.
Daarnaast komt het regelmatig voor dat ik vergeet de lampen uit te doen. Zeker …

Eindsprint

De kerstvakantie is begonnen. We zijn alle vier twee weken vrij. Wat een luxe. Ondanks het regenachtige weer besluiten we een wandeling op het strand te maken. Het is al schemerig en het strand is vrijwel leeg.

“Waarom gaan we nu naar het strand?” Vraagt onze jongste. “Dat moet je aan je moeder vragen,” antwoordt mijn man.
Tja, als we zo dichtbij zijn, kan ik het niet over mijn hart verkrijgen niet te gaan. Aan zee liggen mijn roots. Even de geur van het zoute water opsnuiven, de branding horen en het zand onder mijn voeten voelen. Heerlijk! Het ultieme gevoel maakt mijn hoofd leeg. Dat hoofd vol to do-lijstjes, gedachten en ja natuurlijk ook zorgen. Zorgen om de gewone kleine beslommeringen van het leven en grotere zorgen om de gezondheid en het welbevinden van mijn naasten. Daarnaast voel ik hoe moe ik ben. Moe van te lang te veel, van nog snel even voor de kerstvakantie afronden en gewoon moe, omdat het eindelijk vakantie is.
Als ik op het strand loop, komt er ook altijd een andere …

Zelf doen!

Ik vul graag van die testjes in. Laatst ging er een over welke waarden voor mij het belangrijkst zijn. Het was geen verrassing: autonomie stond met kop en schouders bovenaan.
Mijn moeder plaagt me er nog altijd mee: Een van de eerste zinnetjes die ik als kind het eerst kon zeggen was: “zelf doen”
Mijn vader en zij voedden mij op tot een zelfstandige vrouw. Voor mij hanteerden zij dezelfde principes als voor mijn ziende zussen. “Probeer het eerst zelf maar”, zeiden ze dan, “Als het niet lukt, kan je op ons rekenen.”
Geen wonder dus dat ik bij alle stappen die ik zet, autonomie nastreef. Die autonomie moet je als blinde wel organiseren, want er zijn nu eenmaal dingen waarbij een paar ogen handiger zijn. Besluit je iets toch zelf te doen, dan heeft dat een prijs: tijd. Zelf met het OV ergens heen gaan, duurt langer dan je laten brengen, zelf dat formulier invullen, vergt meer tijd en zelf boodschappen doen is minder efficiĆ«nt. Daarnaast kost “zelf doen” meer energie.
Een avondje in een he…

Voor je eerste indruk krijg je nooit een tweede kans

Afbeelding
Iedereen doet het. In de eerste minuut vorm je een oordeel over iemand. Wat zegt diegene, wat straalt hij uit en last but not least hoe ziet iemand eruit. Er zijn uiterlijke kenmerken waar je niet zoveel aan kan doen, groot of klein, sproeten of bleek, krullen of steil. Op andere heb je invloed. Kledingkeuze bijvoorbeeld, is zoiets waar je mee kan spelen. Als kind was het mijn moeder die bepaalde. Toen ik tiener was, keek zij mee en begonnen mijn zussen invloed te krijgen op mijn kledingstijl. Tijdens mijn studie waren het vriendinnen die mee gingen met shoppen, maar bleef ik waarde hechten aan het oordeel van mijn moeder. Altijd even bij haar checken of de aankoop wel echt bij mij paste. Rond mijn dertigste, vond zij zichzelf daar te oud voor. Ik ging opzoek naar alternatieven om er modieus bij te blijven lopen. Steeds koos ik een andere medestander als ik inkopen ging doen. Een vriendin, mijn man, een collega, een nichtje of combinaties daarvan. Allemaal heel gezellig, maar ik ver…

Herfstherinneringen

De bladeren knisperen onder mijn schoenen. Ik moet me beheersen om niet te gaan sloffen, want dan hoor je de herfst pas echt. Af en toe valt er met een zachte plof iets op de grond naast me. Dat zijn vast kastanjes of eikels, topzwaar geworden, vallen ze op de grond. De kruidige geur van rottend blad prikkelt mijn neus, elk stukje bos ruikt anders, heerlijk! Iedere keer als ik zo in het bos loop, is het beeld nog haarscherp. Het beeld van hoe herfst er uitziet. De bomen die langzaam bladeren verliezen. De ene boom nog groen, een ander al bijna kaal. De ene boom kleurt geel, een andere rood en bruin. Die rode bladeren daar zocht ik vroeger als kind altijd naar. Die vond ik veruit het mooist. Ik zie het nog voor me. Een klein blond meisje dat de grond afspeurt, opzoek naar beukennootjes, dennenappels en vooral mooie bladeren. Die gingen mee naar school om de klas in herfstsfeer te brengen. Ik kon er tijden naar kijken, een blad dat nog groen had, maar al gekleurde randen kreeg. Het is…

"jij staat 's avonds ook uit mam."

Gefocust aan het werk zijn is heerlijk. Helemaal opgaan in de flow. Ene ding af, hup gelijk de volgende aanpakken. Terwijl je op mail verzenden drukt, neem je je telefoon op en al bellend haal je koffie. Het begint als ik ’s morgens in de trein stap. Ik open mijn mail, bekijk mijn agenda van die dag en stuur een paar appjes. Terwijl ik op de bus wacht, beantwoord ik vast een mailtje, tijdens de rit lees ik wat stukken en mijn wandeling van bushalte naar mijn werk gebruik ik om het to do lijstje in mijn hoofd te ordenen. Hartstikke efficiĆ«nt toch? Aangekomen achter mijn bureau schakelt de flow een versnelling hoger. Algauw vliegen mijn vingers over mijn toetsenbord. De ene vraag is nog niet afgehandeld of de volgende twee dienen zich al aan. Ik ga van overleg naar overleg en probeer tussedoor gelijk de daar opgehaalde acties uit te voeren of minimaal op mijn to do lijstje te schrijven. Dat lijstje wordt alleen maar langer. Voor ik het weet is het tijd voor onze lunchwandeling. Na deze …