Samen spelen

 

Ons huis is opgeruimd en georganiseerd. Dat moet ook, want anders vind ik niks meer terug. De vriendin van onze oudste vindt ons huis daardoor ongezellig. Nou troep is er genoeg hoor, maar niet in beeld.

Er zijn bij ons drie huisregels die nageleefd moeten worden: deuren zijn helemaal open of dicht, stoelen zijn aangeschoven en er ligt niks op de grond. Dat laatste leerden onze kinderen van jongs af aan.

Uiteraard speelden ze op de grond, maar altijd werd het na afloop aan de kant gezet. Meer dan eens hoorde ik ze vriendjes instrueren: “Niet laten liggen hoor, anders gaat mijn moeder er op staan en dan is het stuk.”

We speelden veel samen. Ik vond het heerlijk met Lego, auto’s en blokken bezig te zijn.

Ik plakte braillestickers achterop puzzelstukjes en leerde boekjes uit mijn hoofd.

Eén van de favorieten van onze jongens was Kapla. (Allemaal even grote kabouterplankjes) Fantastisch spul om te leren construeren, maar ik kon nooit meebouwen.

 

Met Lego ging het heel lang goed totdat de stukjes te klein en de Lego te technisch werd.

De puzzels kregen steeds meer stukjes en mijn nummertjes systeem werkte niet meer. Toch betrekken onze jongens mij nog steeds bij wat ze doen. Tegenwoordig zijn ze vooral aan het gamen en is meekijken uitgesloten.

Gelukkig ligt er nooit meer iets op de grond, hoewel…. soms bots ik tegen ze op als zij ergens middenin de kamer staan met oortjes in en een scherm voor hun neus!