Braille-blog

Natuurlijk mijn glas is halfvol. Ik denk positief en bekijk wat wel kan. Ik heb het tot levenskunst verheven. Het brengt me ver, want zitten somberen en mokken, brengt me niets. Het lijkt alleen wel of je dat wat niet (meer) kan, eigenlijk zou moeten negeren en dat kan niet. Collega’s die enthousiast met elkaar praten over een schilderij, een bekende die geen zin meer heeft te blijven, op zijn fiets springt en gewoon vertrekt, een natuurliefhebber die geniet van bloemen en vogels, iemand die vol trots zijn eigen huis verft, een adembenemende zonsondergang en zo kan ik doorgaan. Ik richt mijn aandacht op wat ik wel kan. Wandelend in de natuur voel ik de grond, ruik de geuren hoor de vogels, maar mis het groen en de uitzichten. Bij een concert zing ik mee en hoor de muziek, maar mis de lichtshow. In een stad proef ik de sfeer, maar mis de mooie oude gebouwen. Iemand laat zijn vakantiefoto’s zien, de verhalen zijn prachtig, maar het beeld ontbreekt. Soms komt de realisatie dat ik va...

  Een vlaag koffiegeur dwarrelt langs. We slalommen tussen de andere toeristen door. De stoep is ongelijk en hier en daar mist een keitje. De zon schijnt en we dwalen langs de beroemde Duomo, over pleinen en de Ponte Vecchio. Florence is druk, toeristisch en toch ontspannen. Zeker als we de volgende dag met een gids in een open wagentje de stad uitrijden en in de frisse, groene heuvels komen. Siena heeft een totaal andere sfeer. Alle straatjes hellen, de steegjes zijn smal, de mensen super vriendelijk. De Chianti Classico smaakt heerlijk tijdens onze proeverij op de plek waar hij geoogst wordt. Onze volgende stop is Lucca. Weer een totaal andere belevenis. Het is grappig hoe je zonder dat je de verschillen ziet, ze onmiddellijk ervaart. Hoe ruikt het, hoe klinkt het, hoe voelt het. Het is moeilijk uit te leggen, maar alle plekken die we bezochten, waren totaal verschillend. De overgang naar de “Cinque Terre” was zeker de grootste. De trein uit en al vanaf het perron hoor en rui...

 “Het volgende station is Amersfoort. U kunt hier overstappen voor de richting: Den Haag, Amsterdam, Zwolle, Deventer, Barneveld en Amsterdam.” Hoorde ik dat nou goed? Noemden ze Amsterdam nu dubbel? Wat is dit voor iets geks? Ik pijnig mijn hersens en bedenk dat de ene de intercityverbinding en de andere de sprinter is, maar dat blijkt nergens uit. Een week later in de sprinter: “Deze trein gaat naar Utrecht via Den Dolder en Overvecht.” Ik moet in Bilthoven zijn. Toevallig weet ik dat ik goed zit, maar twijfel toch heel even of deze trein dit station misschien overslaat vandaag. Doe mij maar een vrolijke conducteur met een mooi verhaal. Gelukkig zijn die er steeds meer. Soms wordt er helemaal niks omgeroepen en weet je niet of je nu middenin een weiland of toch al bij het perron staat. Mijn telefoon biedt mij verschillende OV apps. Bij de ene zie ik mijn hele woon-werktraject, bij de ander vind ik de dichtstbijzijnde OV-halte en tot slot de vertrouwde reisplanner. Vragen aan me...

  Ik zie mezelf nog zitten. De grote reliëfplattegrond uitgespreid op de vloer. Dat ding bestond uit enorme losse kaarten die je aan elkaar kon leggen om een hele route te plannen. Er stonden cijfers naast de wegen, zodat je in de legenda de straatnaam op kon zoeken. De kaarten waren veel te groot om mee te nemen dus leerde ik vooraf de route uit mijn hoofd. Eenmaal op pad vroeg ik voorbijgangers naar de straatnaam om zeker te weten dat ik goed zat. Ik heb op die manier heel wat plekken bereikt en had daar enorm plezier in. Dan is er tegenwoordig met alle navigatie-apps een boel veranderd. Destijds had ik de tijd, mijn studie was klaar en ik was driftig op zoek naar werk. Ik woonde in Groningen waar ik voor mijn afstudeerstage en het waterskiën terecht was gekomen..   Het is 30 jaar later als ik door diezelfde straten loop. Na het horen van enkele straatnamen komt langzaam de plattegrond weer in mijn hoofd tevoorschijn. Ook ga ik langs bij oude bekenden van het waterskiën...

 De verhalen ken ik natuurlijk. Vroeger toen ik nog jong was, gebeurde het bij mij ook. Toch ervaar ik het zelden meer. Gelukkig maar, want het blijft ongemakkelijk. Tot een paar weken terug. Mijn man en ik waren samen een weekendje op Texel. Tandem mee en mooi weer. Dus heerlijk fietsen, wandelen langs de branding en zwemmen in zee. We verbleven in een hotel. Nadat we op één van de dagen langs het ontbijtbuffet waren gelopen, streken we neer aan een tafeltje. Het was drukker dan de dag ervoor. Mijn man haalde nog even wat te drinken voor ons. Toen hij weer zat gebeurde het. Een dame aan het tafeltje naast ons zei: “Sinds mijn moeder slecht ziet, kan ik me er meer bij voorstellen, maar zij weet natuurlijk niet beter.” Eerlijk gezegd drong het eerst niet eens tot mij door dat ze het over mij had. Tot mijn man reageerde. “Zij weet niet beter?” Waarbij hij de nadruk op ZIJ legde. Meestal volgt er dan nog iets als “Zij kan ook praten hoor, misschien moet u het aan haar vragen,” maar ...

  Zeker, ook ik ben schuldig. Het eerste wat ik doe als ik me in de trein installeer, is mijn oortjes in doen. Tijdens de vroege heenreis naar mijn werk luister ik naar de radio. Vaak met een half oor omdat ik nog duf ben. Ik vertrek bewust vroeg, want bij elk kwartiertje later, wordt het een treinlading drukker. Op weg naar huis luister ik vaak een podcast of boek. Ik ga vrijwel altijd in de stiltecoupé zitten dan heb ik geen last van kletsende medereizigers. Het enige dat je hoort zijn typende vingers op laptops en een enkel pingeltje van een binnenkomend bericht. En o ja, mensen die ’s morgens hun bakje yoghurt naar binnen lepelen. Iedereen zit in zijn eigen coconnetje, in zijn eigen wereld, vaak compleet afgesloten van wat er om hen heen gebeurt. Meer dan eens duurt het even voor mensen mij na binnenkomst zien zoeken naar een vrije plek of laten mensen achteloos de klapdeur los die ik vervolgens tegen me aan krijg.   Gelukkig zijn er ook veel zeer attente en behulpza...