Braille-blog

 Uiteraard ben ik voor. Er kan veel meer dan je denkt. Als iedereen meedoet in de samenleving wordt het geheel beter en leuker bovendien. Toch schuurt het. Ik werk al ruim 25 jaar dus ja, het kan. Gaat dan alles fluitend? Nee, zeker niet. Is dat erg dan? Natuurlijk niet! Wel vraag ik me steeds vaker af of mijn werk niet anders georganiseerd zou kunnen worden. Beter aansluitend bij mijn kwaliteiten, zodat die optimaal uit de verf komen. Vroeger dacht ik daar nooit over na. Ging het toen beter misschien? Of zorgt de inclusie-hype er voor dat ik me deze vraag stel? Er zijn werkzaamheden waar ik echt goed in ben. Alles uit een gesprek halen bijvoorbeeld, door mijn luchtige toon de angel eruit trekken of gewoon goed luisteren. Maar ik voer niet de hele dag gesprekken. Dat zou ook ondoenlijk zijn. Bovendien omvat mijn functie meer dan dat. Het valt mij op dat zaken die ik vroeger zelfstandig kon, tegenwoordig niet meer gaan zonder hulp. Is dat erg dan? Nee, we zijn inclusief dus er...

  Ons huis is opgeruimd en georganiseerd. Dat moet ook, want anders vind ik niks meer terug. De vriendin van onze oudste vindt ons huis daardoor ongezellig. Nou troep is er genoeg hoor, maar niet in beeld. Er zijn bij ons drie huisregels die nageleefd moeten worden: deuren zijn helemaal open of dicht, stoelen zijn aangeschoven en er ligt niks op de grond. Dat laatste leerden onze kinderen van jongs af aan. Uiteraard speelden ze op de grond, maar altijd werd het na afloop aan de kant gezet. Meer dan eens hoorde ik ze vriendjes instrueren: “Niet laten liggen hoor, anders gaat mijn moeder er op staan en dan is het stuk.” We speelden veel samen. Ik vond het heerlijk met Lego, auto’s en blokken bezig te zijn. Ik plakte braillestickers achterop puzzelstukjes en leerde boekjes uit mijn hoofd. Eén van de favorieten van onze jongens was Kapla. (Allemaal even grote kabouterplankjes) Fantastisch spul om te leren construeren, maar ik kon nooit meebouwen.   Met Lego ging het ...

 Zonder twijfel voel ik me het meest blind als mijn prothese-oog eruit is. “Oh, heb jij een prothese-oog dan?” Ja, een fantastisch staaltje vakwerk. Het oog draait mee en is waarheidsgetrouw. Alleen de pupil verandert niet als het donker wordt. Toen ik achttien was, kreeg ik hem en ik heb er een haatliefdeverhouding mee. Het besluit voor een prothese te kiezen, was ingewikkeld. Ik zat middenin mijn puberteit en mijn rechteroog deed onafgebroken pijn, het traande en ik kon geen licht verdragen. Wel zag ik nog licht en donker, waarmee ik me oriënteerde. Op jongere leeftijd zag ik er een fractie meer mee, maar na een operatie op mijn twaalfde begon het gesodemieter. Kies je dan voor pijn en een ultrakleine kans op termijn misschien meer te kunnen zien of sluit je die kans uit en ben je pijnvrij. Na lang wikken en wegen, koos ik voor dat laatste. De eerste tijd bezocht ik jaarlijks, trouw mijn ocularist (degene die de prothese maakt en onderhoud). Een aardige vrouw die vakwerk le...

 Zeker, ook mijn LinkedIn titelregel bestaat uit meerdere woorden. Dat gebeurt snel, omdat functienamen lang zijn en alleen beleidsmedewerker, adviseur of belangenbehartiger niets zegt. Je wil graag weten op welk gebied iemand werkt. Mensen verrichten behalve hun functie meer werkzaamheden die het waard zijn om vermeld te worden. Zelf ben ik behalve beleidsmedewerker ook blogger en dat vertel ik graag, want daar ben ik trots op. Bovendien heb ik veel beleids- en werkervaring en mag het woord senior dus niet ontbreken. Ik heb ook LinkedIn-connecties die in hun titel persoonskenmerken, vaardigheden of andere kreten hebben staan. Heel handig dat je gelijk meer over deze persoon te weten komt zonder het profiel te hoeven openen. Zelf ben ik een frequente LinkedIn gebruiker, lees er vaak op, onderhoud mijn netwerk en deel er mijn blogs. Wat is dan het probleem? Ik werk met voorleessoftware zowel op mijn computer als op mijn telefoon. Als ik een post van iemand lees, moet ik eerst do...

Het is druk in de trein. Gelukkig staat iemand voor me op en zoals gebruikelijk doe ik mijn oortjes in en beantwoord een paar appjes. Ik zit druk op mijn scherm te typen als een mevrouw die naast me in het gangpad staat zegt: “mevrouw, volgens mij is uw batterij bijna leeg uw scherm is zwart.” Ik schiet in de lach en vertel haar dat ik mijn scherm altijd uit heb staan, spaart batterijen en scheelt meelezers. We wisselen nog wat uit over hoe ik dan wel met mijn telefoon werk en daarna typ ik verwoed verder. Een paar uur later sta ik in de rij bij onze Coffeecorner, hier werken slechthorende en dove mensen. Inmiddels kennen ze mij en ik word altijd geholpen door een van de slechthorende dames die ook zonder gebaren kunnen communiceren. Als ik mijn stempelkaart wil aangeven, stuit ik op het scherm van de kassa. De dame achter de balie beweegt om hem te kunnen aanpakken. Hierdoor verraad ze waar ze staat en ik leg mijn kaart in haar handen. “Ongelofelijk”, roept ze uit, “jij kan zo goed ...

  Pling, pling, pling. Het nieuwe jaar is net begonnen en het regent whatsapp-berichtjes. Vluchtig bekijk ik ze. De meesten bevatten alleen de melding “foto” als ik de chat open. Ik weet het, één plaatje zegt vaak meer dan duizend woorden. Toch zou ik een beetje tekst erbij leuker vinden. Zeker, er is tegenwoordig een manier waarop ik deze foto-berichten kan lezen. Ik moet ze daarvoor importeren in mijn AI-app die foto’s kan omschrijven. Uit nieuwsgierigheid doe ik dat een paar keer, maar de beschrijvingen komen allemaal globaal op hetzelfde neer. Het zegt me weinig. Bovendien kost het meerdere handelingen om zo’n foto te laten omschrijven en dus best veel tijd.   Nadat ik op sommige berichten met tekst heb geantwoord, leg ik mijn telefoon aan de kant en besluit me er verder niet meer in te verdiepen. Ook rond de kerstdagen ontving ik een enorme stroom van dit soort foto berichten. Elke keer als ik weer zo’n bericht ontving, voelde ik mijn irritatie toenemen. Best gek want...