Inclusie, hype of trend?

 Uiteraard ben ik voor. Er kan veel meer dan je denkt. Als iedereen meedoet in de samenleving wordt het geheel beter en leuker bovendien.

Toch schuurt het. Ik werk al ruim 25 jaar dus ja, het kan. Gaat dan alles fluitend? Nee, zeker niet. Is dat erg dan? Natuurlijk niet!

Wel vraag ik me steeds vaker af of mijn werk niet anders georganiseerd zou kunnen worden. Beter aansluitend bij mijn kwaliteiten, zodat die optimaal uit de verf komen. Vroeger dacht ik daar nooit over na. Ging het toen beter misschien? Of zorgt de inclusie-hype er voor dat ik me deze vraag stel?

Er zijn werkzaamheden waar ik echt goed in ben. Alles uit een gesprek halen bijvoorbeeld, door mijn luchtige toon de angel eruit trekken of gewoon goed luisteren. Maar ik voer niet de hele dag gesprekken. Dat zou ook ondoenlijk zijn. Bovendien omvat mijn functie meer dan dat. Het valt mij op dat zaken die ik vroeger zelfstandig kon, tegenwoordig niet meer gaan zonder hulp. Is dat erg dan? Nee, we zijn inclusief dus er komt een oplossing. Toch ervaar ik ook koudwatervrees. Het voelt of nieuwe kansen voor mij, net anders worden gewogen dan bij een goedziende collega. Is dat onterecht dan? Nee, want het werkt voor mij ook anders. Het gevoel dat er twee werkelijkheden naast elkaar zijn, dringt zich dan ook aan mij op.

De eerste: Als je wil kan alles, met creativiteit en oplossingen kom je ver. “Echt heel knap hoe jij dat allemaal doet.” Hoor ik vaak in deze werkelijkheid. En ja, het klopt. Werken met een arbeidsbeperking is topsport, het vraagt echt meer van mij dan van een willekeurige collega, maar voor mij is dat dagelijkse kost dus niet bijzonder knap. In deze werkelijkheid passen de succesverhalen van blinde burgemeesters, rechters en kamerleden. “Als je wil kan je alles bereiken.” Natuurlijk niet waar en ook niet het perspectief dat voor iedereen haalbaar is.

De tweede werkelijkheid: Niet alles kan. Wees realistisch, Er moet van alles georganiseerd worden om het te laten lukken. “Het is wel een risico als we het jou laten doen dus laten we je niet te veel belasten.” Wordt niet hardop gezegd, maar je voelt het. Of het nu is bij een afwijzing van een sollicitatie, een extra klus of een carrierestap. 

Deze tweede werkelijkheid neemt ongeveer gelijk toe met de roep om inclusiviteit. Ze werken elkaar tegen.

Nu werk ik echt op een fijne plek waar ruimte is voor iedereen, maar of de inhoud van mijn werk ooit echt in balans komt met mijn kwaliteiten betwijfel ik. De taken zijn te divers en je moet van alle markten thuis zijn.

Dus volgens mij is echte inclusie een illusie. En is het  een hype en geen trend.