Beste wensen

 

Pling, pling, pling. Het nieuwe jaar is net begonnen en het regent whatsapp-berichtjes. Vluchtig bekijk ik ze. De meesten bevatten alleen de melding “foto” als ik de chat open. Ik weet het, één plaatje zegt vaak meer dan duizend woorden. Toch zou ik een beetje tekst erbij leuker vinden.

Zeker, er is tegenwoordig een manier waarop ik deze foto-berichten kan lezen. Ik moet ze daarvoor importeren in mijn AI-app die foto’s kan omschrijven. Uit nieuwsgierigheid doe ik dat een paar keer, maar de beschrijvingen komen allemaal globaal op hetzelfde neer. Het zegt me weinig. Bovendien kost het meerdere handelingen om zo’n foto te laten omschrijven en dus best veel tijd.  Nadat ik op sommige berichten met tekst heb geantwoord, leg ik mijn telefoon aan de kant en besluit me er verder niet meer in te verdiepen.

Ook rond de kerstdagen ontving ik een enorme stroom van dit soort foto berichten. Elke keer als ik weer zo’n bericht ontving, voelde ik mijn irritatie toenemen. Best gek want zelf ben ik een enorme beelddenker. Waar zou dan toch mijn irritatie vandaan komen, vraag ik me af.

Ten eerste zijn het er te veel in korte tijd. Stuurt iemand me een leuke vakantiefoto dan vind ik het juist fantastisch dat ik die met behulp van mijn AI-app kan laten beschrijven. Ten tweede ontbreekt tekst vaak helemaal. Al staat er maar een woord bij dan zou ik al ongeveer weten wat voor soort foto het is en kan ik besluiten of het de moeite loont om hem te laten beschrijven. Tot slot deelt iedere foto een heel klein prikje uit. Ik kan niet mee doen aan deze stroom van leuke plaatjes uitwisselen, ik zie niet waarom dit nu juist zo’n leuk, gek of grappig plaatje is.

Moet iedereen zich nu dan schuldig voelen? En mij volgend jaar een tekstbericht sturen? Natuurlijk niet! Maar vooral de groepschats met die eindeloze stroom van dit soort berichten, laat ik deze keer links liggen. Ik wens iedereen wel een gelukkig nieuwjaar op een andere manier. Via deze blog bijvoorbeeld of gewoon in levende lijve.