Meebewegen

 De wereld is visueel ingericht. Als je niet kan zien, is dat onhandig. Meestal zijn er trucjes of geitenpaadjes die mij helpen om hier niet echt bij stil te staan. Maar er zijn van die momenten waarop meebewegen voor mij de beste optie is. Al komt mijn opstandigheid soms bovendrijven.

Ik ben op mijn werk en ga koffie halen bij onze koffiebar. Mijn thermobeker met deksel is buiten gebruik en ik neem mijn grote porseleinen mok mee. Die gebruik ik wel vaker voor dit doel. Meestal wordt mijn bestelling al gemaakt voor ik hem geef en ik kijk al uit naar de grote cappuccino. Tot mijn verrassing instrueert degene die mijn bestelling opgenomen heeft haar collega om mij een medium formaat te geven. De collega protesteert en zegt dat ze mij altijd een grote geeft, wat ik bevestig. “Nee, nee, op deze beker zit geen deksel veel te gevaarlijk voor die mevrouw. Ik geef haar altijd een medium.” Ik ben stomverbaasd, sputter nog wat, maar besluit deze discussie niet aan te gaan. Oké de kans dat ik mijn mok schuin houd, is groter. Ongetwijfeld is dit zorgzaamheid vanuit goede bedoelingen, maar ik weet zelf echt wel wat kan en wat niet. Op weg naar mijn werkplek vraag ik me af wat ik de volgende keer zal doen. Protesteren of meebewegen? Ik vermoed het laatste, want ik ben nogal een conflictmijder.

Letterlijk meebewegen komt ook voor. Bij het popkoor waar ik zing, werken we aan de Choreografie. We hebben binnenkort een optreden en nu de nummers zitten, is dit aan de beurt. Gelukkig geen echte dansjes, maar kleine bewegingen, gezichtsuitdrukkingen of gebaren die wat we zingen ondersteunen. Ik heb er een haat-liefde verhouding mee. Ik wil niet opvallen in het koor en dus meedoen, maar mijn gebaren zijn vaak net anders. Bijkomend probleem, ik ken ze echt niet. Sinds een jaar zing ik hier nu en om mij heen merk ik dat mensen zich nu pas realiseren hoeveel er visueel en dus non-verbaal wordt overgebracht. En hoe leg je dat dan uit? Gelukkig helpen de mensen om me heen en krijg ik tips.  Heel handig dat we zingen, want zo kan ik horen hoe snel men draait en zo goed mogelijk meebewegen. Al mijn focus moet aan en aan het einde van de repetitie ben ik gesloopt. Toch ben ik blij dat ik mijn schroom aan de kant heb gezet. Vroeger kreeg ik al buikpijn van te voren als ik wist dat er bewogen moest worden. Tegenwoordig denk ik: “Ik probeer het gewoon als het niet goed is, hoor ik het wel.”

Ander voorbeeld. Er wordt een groepsfoto gemaakt. Het is een hoop gedoe voor iedereen goed staat en de fotograaf is zo bezig met zijn taak dat hij geen geluid maakt. Ik vraag degene naast me dan in welke richting ik moet kijken. Meestal gaat dat ongeveer goed, maar ik hoor ook vaak dat ik dan net degene ben die niet in de lens kijkt.

Of een praatje van iemand met een microfoon. Vrijwel altijd staan de boxen ergens anders dan de spreker. Ik ben geneigd me naar het geluid te draaien en altijd super dankbaar als iemand in mijn buurt me de goede kant op draait. Ook zo suf als ik zonder het te weten met mijn rug naar de spreker blijf staan.

Proberen mee te bewegen dus in deze visuele wereld. Met als doel zoveel mogelijk te verbloemen dat ik al die visuele informatie mis.