Braille-blog

Bij het zoeken naar een paar schaatsen vorige week voor een van onze kinderen kwam ook iets anders tevoorschijn. Ik herinnerde me wel dat dit ergens op zolder moest liggen, maar aan de datum van de kranten te oordelen waar de doos mee was afgedekt, stond hij al minstens 15 jaar onaangeroerd tussen de andere dozen. Stapels cassettebandjes zaten keurig gecategoriseerd en voorzien van een braille opschrift in deze doos. Nu moest ik op zoek naar een apparaat waarmee ik de geluiden tot leven kon wekken. Onderuit een la diepte ik een kleine cassetterecorder op en na batterijen te hebben gevonden, kon het avontuur beginnnen. Het merendeel van de cassettes was gevuld met muziek. Een prachtig tijdsbeeld van waar ik destijds als tiener naar luisterde, streelde mijn oren. En eerlijk is eerlijk heel erg veranderd is mijn muzieksmaak sindsdien niet. Interessanter werd het toen cassettes vol eigen opnames aan de beurt waren. In onze vriendengroep van destijds, maakten wij bandjes voor elkaar. Wannee...

Volgens de cijfers heeft ongeveer 30% van de mensen die blind of slechtziend zijn betaald werk. Al jaren richtt men daarom de pijlen op de 70% die thuis zit. Werkervaringsplekken, snuffelstages, participatiebanen en jobcrafting worden ingezet om meer mensen aan een betaalde baan te helpen. Maar hoe komt het toch, vraag ik me af, dat slecht ziende en blinde mensen met betaald werk minder doorgroeien, en niet zelden na jaren alsnog uitvallen? Het begon met de telefonisten. Na een tijd kwamen er digitale telefooncentrales, breidde de functie zich uit met receptietaken en kreeg idereen een doorkiesnummer en mobiele telefoon. Van de baan bleef weinig over. Of denk bijvoorbeeld aan de automatisering. Jaren geleden Was een baan in de ICT het helemaal. Met je aangepaste computer kon je immers alles. Tot windows, een steeds hoger werktempo en meer grafische toepassingen hun intreden deden. Ineens waren mensen met spraak en braillesoftware langzamer dan hun collega’s, liepen ze vast bij werkz...

Ik draai de douchekraan dicht en pak mijn handdoek. Als ik de douchecabine uitstap, hoor ik de afzuiger afslaan. Verrast loop ik naar de knoppen om hem weer aan te zetten. Blijkbaar heb ik hem per ongeluk op tien minuten gezet. Er gebeurt niks. Dan komt mijn man binnen met de melding dat de stroom is uitgevallen. Eenmaal beneden blijkt onze hele wijk op deze maandagmorgen in duisternis gehuld. Ik ga ontbijten. De warme kop thee vervang ik door een groot glas water. Onze jongste heeft inmiddels een zaklamp opgespoord, zodat hij kan zien wat hij op zijn brood smeert. Toch moppert hij over hoe onhandig het is als je niet alles kan zien. Ik moet er om lachen en plaag hem met de woorden “tja, vertel mij wat.” “Dat is niet eerlijk mam, jij bent eraan gewend.” Verzucht hij. “Zal ik je brood smeren?” bied ik aan. Maar nee, dat is natuurlijk zijn eer te na. Iedereen checkt de batterijstatus van laptop en telefoon. Net nu is bij de meeste apparaten de batterijstatus laag. Zal je altijd zien. I...

Ik schrik wakker van een enorme knal. Het nieuwe jaar is net twee uur op weg. De knal wordt gevolgd door gesuis, geplop en gefluit van vuurpijlen. Het geluid is niet ver van onze achtertuin. Interessant, schiet het door mijn hoofd, een vuurwerkverbod en dan toch spullen afsteken. Waarom zou je zoiets doen? Blijkbaar is het voor sommige mensen belangrijk om je niet aan de regels te houden. Wij vierden oudjaarsavond met zijn vieren. Zonder vuurwerk, zonder bezoek. Het voelde knus en bevoorrecht, maar ook een beetje leeg. Geen buren buiten op straat die elkaar het beste wensen na twaalven, geen bezoek op nieuwjaarsdag aan mijn moeder zoals we dat altijd doen. Ik val weer in slaap. Om zeven uur ben ik wakker. Te vroeg om op te staan op deze vrije dag. Opnieuw zak ik weg. Dit keer in woeste dromen. Het kost me moeite de dromen van me af te schudden als ik laat op de ochtend ontwaak. Heb ik wel zin in dit nieuwe jaar? Wat zal het brengen? Ik ben niet van de goede voornemens en heb van huis...

“Je bent nu 42 en al sinds je vijfde blind. Word het dan niet eens tijd om je handicap te accepteren?” Deze vraag sloeg jaren geleden in als een bom. Ik was stomverbaasd en woest tegelijk. Deze mengeling zorgde ervoor dat ik geen woord kon uitbrengen. Omdat ik worstelde met mijn werk- privé balans, een drukke baan en kleine kinderen, had mijn leidinggevende me doorgestuurd naar deze dame van bedrijfsmaatschappelijkwerk. Ik verwachtte wat praktische tips, niet deze aanval op mij. “Accepteren,” stamelde ik na een lange stilte, “Ik heb er mee leren leven.” Aan het gesprek dat volgde, denk ik nog vaak. Treffend gaf ze me terug wat ik haar aan het begin van ons gesprek verteld had. “Jij past je aan, jij loopt een stapje harder, jij organiseert plan B, jij werkt door in het weekend, jij zegt dat er geen probleem is. Kortom, jij doet alles om je te gedragen als iemand die kan zien. Volgens mij weten we één ding zeker, namelijk dat jij niet kan zien met alle consequenties van dien.” Als ...

Hun mobieltjes, die zitten aan de handen van onze pubers vastgeplakt. Ermee bellen doen ze overigens nauwelijks. Behalve dan als ze samen met vrienden aan het gamen zijn en via WhatsApp groepsgesprek open zetten. Nou ja, gesprek…. Als ik op afstand meeluister wat daar gezegd wordt, hoor ik uitroepen als: “Kijk uit, achter je!” of “Ik ben dood!” of een serie scheldwoorden waarvan ik niet eens wist dat die bestonden, omdat er in de game iets is gebeurd waar ze de balen van hebben. Een andere stand is liggend op je bed met je telefoon in je handen, waarop het ene na het andere YouTube-filmpje wordt bekeken. Ik krijg tegenwoordig al jeuk als ik het lachje of het taalgebruik van de vaste YouTube herken. Om te voorkomen dat ik daar iets over zeg, stoppen ze de dopjes in hun oren. Liefst wandelen ze zo door het hele huis. Ondertussen iets te drinken of te snoepen pakkend, want stel je voor dat je zo’n filmpje op pauze zet of niet afkijkt. Ik hoor ze in de keuken en vraag iets. Het antwoord o...

Het is zondagmiddag, buiten regent het. Onze twee pubers zitten vandaag gebroederlijk huiswerk te maken aan de eettafel. Veel gezelliger dan alleen boven op je kamer, vinden ze. Behendig klikt onze jongste zoon met zijn muis. Met gemak zet hij een powerpoint-presentatie in elkaar. Onze oudste worstelt zich door zijn engels en wiskunde huiswerk. Beiden zitten op een andere middelbare school. Waar de ene school veel meer lijkt op wat ik me van mijn middelbare schooltijd herinner, maakt de andere school meer gebruik van de laptop. Al wordt ook hier nog veel gewerkt met boeken en schriften. Beneden kan je bovendien terloops de hulp van je ouders benutten. Ik luister mee terwijl mijn man een wiskunde opdracht uitlegt. Aan de hand van een formule moet worden uitgerekend op welk punt de boot met een bepaalde hoogte, nog onder de brug door kan varen. Ik betrap mezelf erop dat ik zit mee te rekenen. Dit soort puzzels vind ik nog altijd leuk om te doen. Onze jongste zucht vermoeid. Als ik vraa...