Braille-blog

 Drie generaties samen op pad. Zon, zee, strand en zwembad. We eten te veel, liggen loom in de zon en wandelen door de branding en over de boulevard. Ik vier vakantie op Gran Canaria samen met mijn jongste zoon, mijn middelste zus en mijn 85-jarige moeder. Het ene moment ben ik de moeder die de rug van haar zoon insmeert, het volgende ben ik dat meisje dat met haar zus de grootste lol heeft, in zee en dan loop ik als dochter aan de arm van mijn moeder. De rollen keren zich om als ik afreken of mijn zoon meeloopt bij de trappetjes van het hotel. In zo’n vreemde omgeving is het glashelder dat ik afhankelijk ben van anderen. Die malen daar niet om. Of toch wel? Mijn moeder heeft het liefst dat ik mijn stok niet meeneem. Mijn zus ergert zich aan starende mensen. Mijn zoon lijkt het te negeren. “Wat doet hij het goed met jou”, zegt mijn moeder tegen me. “Iedereen kijkt de hele tijd naar jou.” Ik denk daar nooit meer over na, maar toch zaait deze opmerking van mijn moeder twijfel. ...

 Het is ‘s morgensvroeg als ik op het perron sta en mijn trein binnenrijdt. Net op het moment dat de deuren opengaan, waaraan ik hoor waar ik kan instappen, raast op het spoor achter mij een intercity langs. Even hoor ik niks meer. Gelukkig helpt een medereiziger me. Net op tijd stap ik in. Het is één van mijn nachtmerriescenario’s. Ik zie dan voor me hoe ik mijn trein mis, omdat ik te laat een open deur vind. In de praktijk gebeurt dit me nooit, maar elke bijna-keer voedt mijn onzekerheid hierover. Op weg naar het station had ik ook al pech vandaag. Een veegwagen reed ongeveer gelijk met mij op. Dat ding maakte zo’n herrie waardoor ik behalve dat geluid niets meer hoorde. Het oversteken van straten en fietspaden was dus op hoop van zegen en flink zwaaien met mijn stok. Er was nog niet veel gaande op dit vroege tijdstip dus ik nam de gok en stak over. Bovendien liep ik een zeer bekende route. Als ik diezelfde dag na een lange werkdag uitstap, heb ik weer geen geluk. Het is avon...