Braille-blog

  Zeker, ook ik ben schuldig. Het eerste wat ik doe als ik me in de trein installeer, is mijn oortjes in doen. Tijdens de vroege heenreis naar mijn werk luister ik naar de radio. Vaak met een half oor omdat ik nog duf ben. Ik vertrek bewust vroeg, want bij elk kwartiertje later, wordt het een treinlading drukker. Op weg naar huis luister ik vaak een podcast of boek. Ik ga vrijwel altijd in de stiltecoupé zitten dan heb ik geen last van kletsende medereizigers. Het enige dat je hoort zijn typende vingers op laptops en een enkel pingeltje van een binnenkomend bericht. En o ja, mensen die ’s morgens hun bakje yoghurt naar binnen lepelen. Iedereen zit in zijn eigen coconnetje, in zijn eigen wereld, vaak compleet afgesloten van wat er om hen heen gebeurt. Meer dan eens duurt het even voor mensen mij na binnenkomst zien zoeken naar een vrije plek of laten mensen achteloos de klapdeur los die ik vervolgens tegen me aan krijg.   Gelukkig zijn er ook veel zeer attente en behulpza...

  Het is zoiets als oog hebben voor of   snappen waarom. Best logisch dat je het niet ziet als je er nooit mee geconfronteerd wordt. Soms hoor je de kwartjes vallen. Die keer dat ik met een collega op kraambezoek ging bijvoorbeeld. We liepen samen door een drukke binnenstad. Smalle stoepen, winkelborden, tegenliggers en auto’s met twee wielen op de stoep. Steeds moesten we op straat lopen “Tjonge,” verzuchtte hij, “ik had me nooit gerealiseerd dat er overal zoveel obstakels zijn. Nu zie ik ze pas.” Of in de stromende regen samen met je directeur naar een overleg wandelen. Ineens valt haar het laveren om de plassen op en hoort ze hoeveel lawaai het verkeer maakt op nat wegdek. “Hoe doe je dat eigenlijk als je alleen loopt? Krijg je niet vaak natte voeten?” En extremer: in een propvolle metro middenin Parijs merkt je collega op “Oh, ik geloof dat ik nu begrijp waarom je samen wilde reizen. Ik dacht eerst nog, waarom vraagt ze dat? Ze is toch hartstikke zelfstandig. Maar ik...