Iedereen kijkt!

 Drie generaties samen op pad. Zon, zee, strand en zwembad. We eten te veel, liggen loom in de zon en wandelen door de branding en over de boulevard. Ik vier vakantie op Gran Canaria samen met mijn jongste zoon, mijn middelste zus en mijn 85-jarige moeder.

Het ene moment ben ik de moeder die de rug van haar zoon insmeert, het volgende ben ik dat meisje dat met haar zus de grootste lol heeft, in zee en dan loop ik als dochter aan de arm van mijn moeder. De rollen keren zich om als ik afreken of mijn zoon meeloopt bij de trappetjes van het hotel.

In zo’n vreemde omgeving is het glashelder dat ik afhankelijk ben van anderen. Die malen daar niet om. Of toch wel? Mijn moeder heeft het liefst dat ik mijn stok niet meeneem. Mijn zus ergert zich aan starende mensen. Mijn zoon lijkt het te negeren. “Wat doet hij het goed met jou”, zegt mijn moeder tegen me. “Iedereen kijkt de hele tijd naar jou.”

Ik denk daar nooit meer over na, maar toch zaait deze opmerking van mijn moeder twijfel.

Negeert mijn zoon al die blikken echt? Voelt hij zich misschien toch opgelaten met zijn blinde moeder aan zijn arm? Daarom leg ik de vraag aan hem voor. Zijn antwoord ontroert me.

“Houdt jou dat echt bezig mam?” vraagt hij verrast. “Lekker belangrijk zeg! Van mij mogen ze kijken hoor, naar mij kijken ze ook. Ik zie dat niet eens en anders kijk ik gewoon terug.”

En later: “Hahaha, iedereen kijkt. Da’s maar goed ook, want wij zijn hartstikke leuk om naar te kijken.”