Op gevoel mijn weg vinden
Ik zie mezelf nog zitten. De grote reliëfplattegrond uitgespreid op de vloer. Dat ding bestond uit enorme losse kaarten die je aan elkaar kon leggen om een hele route te plannen. Er stonden cijfers naast de wegen, zodat je in de legenda de straatnaam op kon zoeken. De kaarten waren veel te groot om mee te nemen dus leerde ik vooraf de route uit mijn hoofd. Eenmaal op pad vroeg ik voorbijgangers naar de straatnaam om zeker te weten dat ik goed zat. Ik heb op die manier heel wat plekken bereikt en had daar enorm plezier in. Dan is er tegenwoordig met alle navigatie-apps een boel veranderd. Destijds had ik de tijd, mijn studie was klaar en ik was driftig op zoek naar werk. Ik woonde in Groningen waar ik voor mijn afstudeerstage en het waterskiën terecht was gekomen.. Het is 30 jaar later als ik door diezelfde straten loop. Na het horen van enkele straatnamen komt langzaam de plattegrond weer in mijn hoofd tevoorschijn. Ook ga ik langs bij oude bekenden van het waterskiën...