Op gevoel mijn weg vinden

 

Ik zie mezelf nog zitten. De grote reliëfplattegrond uitgespreid op de vloer. Dat ding bestond uit enorme losse kaarten die je aan elkaar kon leggen om een hele route te plannen. Er stonden cijfers naast de wegen, zodat je in de legenda de straatnaam op kon zoeken. De kaarten waren veel te groot om mee te nemen dus leerde ik vooraf de route uit mijn hoofd.
Eenmaal op pad vroeg ik voorbijgangers naar de straatnaam om zeker te weten dat ik goed zat. Ik heb op die manier heel wat plekken bereikt en had daar enorm plezier in. Dan is er tegenwoordig met alle navigatie-apps een boel veranderd.

Destijds had ik de tijd, mijn studie was klaar en ik was driftig op zoek naar werk. Ik woonde in Groningen waar ik voor mijn afstudeerstage en het waterskiën terecht was gekomen..  

Het is 30 jaar later als ik door diezelfde straten loop. Na het horen van enkele straatnamen komt langzaam de plattegrond weer in mijn hoofd tevoorschijn. Ook ga ik langs bij oude bekenden van het waterskiën van destijds en we halen herinneringen op. De knusse waterskiclub, ons team met mensen met allemaal een andere beperking, de eerste internationale kampioenschappen en de geintjes die we met elkaar uithaalden. Grappig genoeg is mijn bekende vergeten dat hij degene was die met “zo’n geintje” mij naar Groningen haalde. Op een avond na een paar biertjes sloot hij een weddenschap met mij: “als ik een stageplaats voor jou regel kom jij naar Groningen.” Ik woonde toen nog in mijn studentenstad Maastricht en dacht: “dat doet hij nooit.” Maar binnen een week had ik een stageplaats en niet veel later ook woonruimte in Groningen. Mijn tegenprestatie bestond uit het organiseren van waterski-weken voor mensen met een beperking (zo was ik ook ooit zelf begonnen), en ik werd bestuurslid van de waterskiclub.

Ik beleefde er twee prachtige jaren. De eerste tijd veertig uur in de week stagelopen en ’s avonds trainen voor de wedstrijden. Daarna mijn scriptie schrijven en veel waterskiën en tot slot solliciteren en natuurlijk waterskiën. Het doet het zoveel jaar later nog altijd goed op mijn CV en in verhalen. Wie kan nu zeggen dat ze een aantal jaar Nederlands kampioen is geweest en derde van Europa. Ach, het veld was klein en de concurrentie beperkt.

Naast waterskiën leerde ik dus ook de stad kennen op basis van die plattegrond. Jammer genoeg bestaat er maar van een paar steden zo’n mooie plattegrond. Al ken ik de stad waar ik tegenwoordig al lang woon behoorlijk goed, niets geeft zoveel overzicht als zo’n grote reliëf plattegrond, daarop vind ik mijn weg graag.