Braille-blog

Vrij, verbonden en vrolijk. Zo is deze avond het beste samen te vatten. Eigenlijk begon het al maanden geleden, toen ik zag dat de Dijk in Amersfoort zou spelen. De laatste jaren ga ik weer regelmatig bij deze band kijken. Ook 20 jaar geleden in mijn studententijd deed ik dat meerdere keren. Het was dan ook super leuk dit keer met een vriend te gaan, waarmee ik 20 jaar geleden al eens bij deze band had staan dansen. Toen ik de kaartjes bestelde, had ik aan mijn jongste (10 jaar) gevraagd of hij mee wilde. Hij houdt erg van muziek en vindt zelfs veel van de muziek waar ik van houd leuk. Van mijn andere gezinsleden moet ik het qua muziek niet hebben. Ik vond het dan ook jammer dat hij niet wilde. Vlak voor vertrek richting stad ontdekte hij echter dat zijn veronderstelling niet klopte. “oh ga je niet met een vriendin? Dan wil ik eigenlijk wel graag mee als het geen vrouwenavondje is met al dat geklets enzo.” Wij hadden geen idee of dat nog kon. Dus gingen we met zijn tweetjes de stad in...

Deze blog vraagt om een korte toelichting. Meestal schrijf ik blogs die met een vette knipoog en een beetje zelfspot zijn geschreven. Ik sta doorgaans optimistisch in het leven en mijn glas is halfvol. Toch loop ik dagelijks tegen aspecten van mijn blindheid aan die pijn doen (zowel letterlijk maar vooral figuurlijk). Die kwetsbaarheid tonen, vind ik lastig. Hieronder toch een klein inkijkje. Kortzichtig, blind of ongezien? We maken ons vast wel eens schuldig aan alledrie deze “eigenaardigheden”. Of het nu in ons werk of prive leven is. Tenminste ik ben zelf ook wel eens te snel met mijn oordeel, kijk niet verder dan mijn neus lang is of trek een voorbarige conclusie. Dit soort dingen reken ik onder kortzichtigheid. Maar er is ook een andere vorm van kortzichtigheid, waar ik zelf regelmatig mee geconfronteerd word. Zoals bekend, is het kenmerk “blind” letterlijk op mij van toepassing. Dat ik daardoor dingen anders, minder snel of met een kleine aanpassing doe, betekent nog niet dat h...

Het station uit lopen en gelijk weer weten waar je bent. Kinderkopjes onder je voeten, de zachte G die je oren streelt en de geur van vers gebakken vlaai. Zo’n 20 jaar geleden liep ik hier wekelijks. Rugzak met zware laptop en schone was mee, op weg naar mijn studentenkamer. Nu zoveel jaar later loop ik hier met een goede, eveneens blinde vriendin en begint onze vakantie midweek Maastricht. Het idee ontstond toen ik deze zomervakantie met mijn gezin hier liep. ‘Mama, wat kijk je blij’ zei mijn zoon. Ik antwoordde dat ik het geweldig vond weer eens echt te weten waar ik liep. Liever nog had ik hier alleen rond gestruind. Deze wens sprak ik uit en zo kwam het dat we nu gewapend met stok en GPS het avontuur tegemoet liepen. De voorpret was al geweldig geweest. Via allerlei sociale netwerken hadden we vrijwilligers gevonden die dagdelen met ons mee zouden gaan. Onze eerste activiteit begon gelijk. Samen met een stadsgids van het Gilde en een student bekeken we de binnenstad. Zelfs een 3D g...

Gisterenavond nam ik deel aan een focusgroep bij het NIVEL. Onderwerp van gesprek; ondersteuning van mensen met een beperking of chronische ziekte tijdens hun werk. Toevallig is dit een project waar ook het RIVM zelf aan meewerkt. Het voelde dus een beetje als het grijze gebied tussen persoonlijk en professioneel. Ik zat er een beetje met twee petten op al ben ik niet inhoudelijk bij het project betrokken ik blijf RIVM-er. Meedenken is een kwaliteit die ik zeer in mensen waardeer en ik houd er zelf erg van. Dat meedenken met mij begon al bij mijn vertrek richting Utrecht. Normaal gesproken steek ik de Soestdijkseweg over om de bus richtingstation Bilthoven te nemen. Deze keer bleef ik aan deze kant van de weg en liep naar de bushalte daar. Ik hoorde het al gebeuren. Van de overkant riep iemand me. En een paar tellen later dook er een collega op die mij mee wilde nemen naar de overkant. Met een big smile vertelde ik hem dat ik naar Utrecht ging deze keer. Hij schoot in de lach en zei:...

Al bijna 8 jaar sta ik een paar keer per week op het schoolplein bij de basisschool van mijn kinderen. Zeker in het begin een puzzel om te weten waar je het beste vindbaar bent. Onze school heeft drie uitgangen (verdeeld over 2 gebouwen) en afhankelijk van de groep waarin ze zitten, komen ze uit een van de deuren tevoorschijn. Aan het begin van elk schooljaar spreken we een plek af en daar houd ik me zoveel mogelijk aan. Op dit moment moet ik zo’n beetje twee derde van het plein over om op de afgesproken plek te komen. Wat zoveel betekent als laveren tussen pratende groepjes ouders, spelende kindren omzeilen en zorgen dat ik klimrek en zandbak ontwijk. Ik ga zo staan dat ik in beeld sta voor de naar buiten lopende kinderen. Een keer gepositioneerd, volgt mijn schoolplein-blues. In de eerste jaren deed ik heel veel moeite sociale contacten met andere ouders op te bouwen. Dat lukte best goed. Gevolg is dat ik ouders uit de klas van mijn oudste goed ken en aan stem kan herkennen en ze eve...

Als blinde moeder verlopen dingen net even anders. Soms schiet het schaamrood me naar de kaken, maar dit keer gloeide ik van trots! Vorige week deden onze beide zoons mee aan de kidsrun van Hoogland. Veel mensen, een modderig weiland en voor mij een onoverzichtelijke situatie. Omdat ik alleen thuis was met de jongens, gingen we er samen heen met een vriendin van mij en haar zoontje die ook mee deed. De zon scheen, veel bekenden van school en uit de buurt en prima prestaties van alle drie de jongens. Vermoeid en tevreden, liepen we na de wedstrijd richting huis. Het laatste stuk liepen we met zijn drietjes. Een bekende route die ik kan dromen. Vooral de jongste was moe van het rennen, daarom besloten we dat zij vast op de fiets vooruit zouden gaan, die de oudste bij zich had. Gewapend met de huissleutel fietstten ze vrolijk bij mij vandaan. Dingen roepend als: “dag lieve mama, tot zo.” En “Doe je voorzichtig?” Op mijn gemak wandelde ik verder. Ergens halverwege hoorde ik opeens een b...

Soms zijn er van die weken. Dan lijkt het of iedereen zijn wegopbreking of verbouwing tegelijk heeft gepland. Hier een hek, daar een lint, hier een container daar een hoop zand. Altijd net op een route die ik normaal gesproken gedachtenloos loop. Ik geef toe, ineens zo'n obstakel op mijn pad, ook bij mij mist dan de alertheid. Het kan er dan dus best heel onbeholpen en onhandig uitzien. Zeker als je geen idee hebt wat er ineens in de weg staat. Maar echt 9 van de 10 keer weet ik prima wat ik doe en waarom. Of je versnelt je pas om nog net je bus of trein te halen. Natuurlijk is de geschrokken reactie van de buschauffeur goed bedoeld. Ik snap ook best dat hij zo'n looppasje liever niet met zijnogen dicht wil doen. Hij is dan ook niet de geoefende stokloper die ik wel ben. Toch valt de opmerking en toon waarmee iemand me daarop aanspreekt soms verkeerd. "wil je dat nooit meer doen, je had je nek wel kunnen breken". of "ik zag je zo stuntelen, ik dacht ik moet maar ...