Braille-blog

Roken heb ik nooit gedaan, zelfs geen trekje. Een wijntje op zijn tijd vind ik heerlijk, maar dronken ben ik nooit geworden. De scryptogram in de NRC op zaterdag moet natuurlijk worden opgelost, toch beschouw ik mezelf als niet verslavingsgevoelig. Of toch wel? Een ochtend zonder koffie trek ik slecht. Niet meteen hoor, bij mijn ontbijt drink ik thee. Mijn werkdag kan pas goed van start als ik koffie heb gehad. Het is dan best onhandig als je de koffieautomaat op je werk niet kan bedienen. Uiteraard zijn er altijd wel collega’s die mij willen helpen mijn cafeïne-behoefte te bevredigen, maar helemaal onafhankelijk voelt dat niet. Ik was blij verrast toen de medewerkers van onze facilitaire dienst me vroegen eens mee te denken hoe ze dit het beste voor mij konden oplossen. Het werd een vrolijke ontmoeting, waarbij zij onmiddellijk snapten wat het probleem was. Ik vertelde dat ik in dit soort gevallen al vaker met een malletje uit de brand ben geholpen, gewoon van karton. Een paar dagen...

Elk voorval op zich is een niemendalletje en doet niet zo zeer. Ik ken ze, weet ze en maak ze al mijn hele leven mee. Een klein tikje, een duwtje tegen mijn zelfvertrouwen of een vinger op de zere plek. Ik kan goed relativeren en lach erom. Het wordt lastig als een aantal van dit soort voorvallen kort achter elkaar plaatsvindt, dan moet ik alle zeilen bijzetten om mijn spreekwoordelijke emmer niet te laten overlopen. “Is dat erg dan als die emmer overloopt? Nee, natuurlijk niet, ik ben ook maar een mens.” Deze week was zo’n week. Zonder alle niemendalletjes hier breed uit te meten, zal ik proberen uit te leggen hoe mijn emmer zich vulde. Het begon met het specifiek benoemen van mijn beperking in een juryrapport, waar dat totaal niet ter zake deed. Het rapport ging over een optreden van ons koor. Goed bedoeld en ongetwijfeld was het een compliment. “Dat kan je toch zo naast je neerleggen?” Normaal wel, ware het niet dat dit de tweede keer was dat dit zo opgeschreven werd. De klots in ...

Voetje voor voetje schuifel ik achter mijn wandelmaatje aan. Het pad is smal, links overhangende takken en rechts een slootje. Behendig zigzagt ze om de modder heen. De zon schijnt en we hebben aardig wat kilometers in de benen. Gelukkig is het grootste deel van onze route over bredere paden en lopen we gezellig naast elkaar. Soms aan de arm of met een kort stokje tussen ons in. Ondertussen krijg ik zo nu en dan een beschrijving van de omgeving. Ik wandel graag, gezellig met een vriend of vriendin of ook wel alleen in een bekende omgeving met stok en navigatie. Soms met als doel om bij te kletsen, de andere keer gaat het echt om de wandeling. Wandelen kun je bijna met iedereen doen, al heb ik zo mijn voorkeuren. Het meest relaxt loopt het toch met mijn wandelmaatje (hierboven). Zij hééft het gewoon, alsof het vanzelf gaat. Wat ook weer niet vanzelfsprekend is. Als ik tegenwoordig met mijn moeder loop, is de souplesse van vroeger verdwenen. Dat zit hem in details. Ik loop ook graag in ...

“Herinner je je nog iets van toen je kon zien?” Vragen mensen mij geregeld. Het antwoord is dat ik me de grote emoties nog herinner. Ik weet nog hoe het eruit ziet als iemand boos of blij kijkt. Alle nuances weet ik niet meer. Een ondeugende blik, geen idee, een serieuze oogopslag, weet ik ook niet meer. Hetzelfde geldt voor kleuren. De primaire kleuren kan ik me voor de geest halen, maar alle nieuwe tussenkleuren zoals taupe of turquoise blijven lastig. Effen of gestreept zijn beter in te beelden dan een ingewikkeld patroontje. In mijn puberteit weigerde ik zelfs iets aan te trekken, als ik niet precies wist hoe het eruit zag. Gelukkig werd ik later milder en geloof ik het als iemand zegt dat iets me goed staat. Toch maak ik nog altijd liever het plaatje in mijn hoofd. Niet zo verrassend dus dat je mij vaak primaire kleuren ziet dragen, het liefst effen, zodat ik weet hoe ik kan combineren. Ik houd van felle kleuren, die ik combineer op een donkere ondergrond. In mijn kledingkast v...

De trein mindert vaart als we Den Haag Centraal naderen. Ik ruim mijn oortjes op en doe mijn jas aan. Als ik opsta, ziet een bekende me. Aan de arm van deze oud-collega laveer ik even later tussen de mensen door op het perron. Terwijl we bijkletsen, biedt hij aan me aan de overkant van tramrails en fietspad te zetten. Heel handig, want nu kan ik eenvoudig zelf door lopen naar het ministerie waar ik werk. Het nemen van de draaideur blijft spannend, maar gaat vandaag soepel. Bij de toegangspoortjes kijkt een vriendelijke beveiliger mee of alles goed gaat. Hij weet al dat ik daarna de ‘regenboogtrap” op wil. Vrolijk loop ik deze trap op en vervolg mijn weg richting lift. Bij de lift is het rustig. Slechts één collega wil ook met de lift mee. Voorzichtig informeert hij of ik er bezwaar tegen heb als hij voor mij de goede knop indrukt. Ik verzeker hem dat ik daar geen enkel bezwaar tegen heb en vertel hem dat ik naar de tiende ga. Hij weet meteen bij welke directie ik werk. “Werk je daar ...

Februari 1998: Ik sta op station Den haag centraal en wacht op degene die mij komt ophalen. Ik heb zo een sollicitatiegesprek voor een traineeship bij een van de ministeries. Een jaar geleden ben ik afgestudeerd. Het duurde een tijdje voor ik iets vond, maar ik vermoed dat ik een goede kans maak op een leuke baan. December 2022: Ik sta op station Den haag centraal en wacht op een oud collega. Zij stemde meteen in om met me mee te lopen naar de plek waar ik zo een sollicitatiegesprek heb bij een van de ministeries. Ik heb net een paar maanden vrij gehad en heb zin om weer aan de slag te gaan. Februari 2023: Ik stap de trein uit. Het station is druk. Ik hoor de poortjes verderop piepen. Als ik buiten ben, zoek ik de plek om de tramrails over te steken. “Hoeveel voetstappen heb ik hier al niet liggen?” Schiet het door me heen. Tegenwoordig liggen er ribbeltegels. Aan de overkant loop ik onder het gebouw door waar ik in 1998 met werken begon en jaren heb gewerkt. Zelfs sommige winkeltjes ...

Zondagavond: Het voelt heerlijk, morgen geen enkele verplichting. Ik voel me ontspannen en bevoorrecht. Alle andere gezinsleden moeten morgen naar school of aan het werk, ik hoef niks. Het was een bewuste keuze, na drie baanwissels kort achter elkaar, stopte ik met werken. Ik doopte het tot “korte sabbatical”. Ja, ik was werkloos, maar had daar zelf min of meer voor gekozen. Het idee kwam van één van de trainees die ik het afgelopen jaar had begeleidt. Zij nam een sabbatical. “goh,” dacht ik, “Dat is bijzonder een sabbatical als je nog niet zolang werkt.” De redenen die ze gaf voor deze stap herkende ik echter helemaal. Tijd nemen om stil te staan, uit te rusten en na te denken wat een goede volgende stap is. De eerste maanden waren zalig. Ik kwam toe aan dingen die tijden waren blijven liggen, dompelde me onder in mijn sociale netwerk, bedacht per dag wat ik zou gaan doen en ging flink sporten. Ineens was er tijd om te koken, muziek te maken, te helpen met huiswerk en te lezen. En t...