Smeer het maar in je haar

 

Zeker, ook ik ben schuldig. Het eerste wat ik doe als ik me in de trein installeer, is mijn oortjes in doen. Tijdens de vroege heenreis naar mijn werk luister ik naar de radio. Vaak met een half oor omdat ik nog duf ben. Ik vertrek bewust vroeg, want bij elk kwartiertje later, wordt het een treinlading drukker.

Op weg naar huis luister ik vaak een podcast of boek. Ik ga vrijwel altijd in de stiltecoupé zitten dan heb ik geen last van kletsende medereizigers. Het enige dat je hoort zijn typende vingers op laptops en een enkel pingeltje van een binnenkomend bericht. En o ja, mensen die ’s morgens hun bakje yoghurt naar binnen lepelen.

Iedereen zit in zijn eigen coconnetje, in zijn eigen wereld, vaak compleet afgesloten van wat er om hen heen gebeurt. Meer dan eens duurt het even voor mensen mij na binnenkomst zien zoeken naar een vrije plek of laten mensen achteloos de klapdeur los die ik vervolgens tegen me aan krijg.  

Gelukkig zijn er ook veel zeer attente en behulpzame forensen en beginnen mensen elkaar te herkennen op dit vaste traject. Laatst veranderde het vertrekspoor vlak voor tijd en liep ik nog op het verkeerde perron. Een medereiziger herkende me en bood aan mee te lopen naar het goede spoor.

Dat forenzen lijkt een soort afspraak waar we met zijn allen in beland zijn. We zitten in dezelfde trein, op weg naar werk of huis, maar liefst in onze eigen bubbel. Soms prikkelt je neus door een parfum of kop koffie van iemand anders.

Graag kruip ik als het even kan op een plekje voor twee bij het raam. Deze plaatsen zijn populair en het eerst en meest bezet. Je kan dan lekker een beetje in het hoekje hangen en hebt geen last van passerende reizigers of lange benen tegenover je.

Er valt me alleen wel iets op de laatste tijd. Als ik ga verzitten, plakt mijn haar tegenwoordig vaak aan de rugleuning vast. De eerste keer dacht ik nog: “Oh, niet goed schoongemaakt.” Maar inmiddels is het me daarvoor te vaak gebeurd. Ja, inderdaad niet goed schoongemaakt, maar onbegonnen werk denk ik. Het lijkt erop of iedereen ’s morgens een enorme lading in zijn haar smeert en een deel daarvan achterlaat in de trein. Je kan moeilijk na iedere reiziger de hoofdsteun poetsen. Ik zit inmiddels minder graag in dat favoriete hoekje of zit veel rechterop.

Want ik smeer liever niet andermans gel, mousse of lak in mijn haar.