Posts

Moe, moeder, moest

Niet echt de goede versie van de vergrotende en overtreffende trap. Toch liggen deze drie woorden wel in elkaars verlengde voor mij. Normaal gesproken met de rollen die ik naast elkaar vervul al, maar in deze coronatijd overlappen ze elkaar. “Doe rustig aan, beweeg voldoende, denk aan jezelf, volg een goed ritme, zorg voor afwisseling.” Het zijn een paar adviezen die ik overal hoor en lees. Toch blijkt de praktijk weerbarstiger. Qua werk vliegen de deadlines, mails en klussen me om de oren. Alles moe(s)t nog even af voor de zomervakantie losbarst. Iedereen is aan vakantie toe en de communicatie die vooral per mail verloopt, wordt hoekiger. Of komt het omdat ik ook aan die vakantie toe ben, waardoor elke mail voor mij voelt als hoekig? Ondertussen worden schooljaren of hele schoolperiodes afgerond. Daar wil je als moeder natuurlijk van meegenieten en zeker niet ontbreken. Tegelijkertijd helpen die rond hangende pubers thuis en afspraken met school niet mee dat strakke werkritme te organ...

Als naar je werk gaan, voelt als een uitje

Na 15 weken thuiswerken, eindelijk een dagje naar de campus! Het reizen per trein naar mijn werk via Amsterdam Zuid stel ik nog even uit. Daar ben ik nog niet klaar voor, merk ik . Dat gedoe met mondkapjes, trappen en OV-poortjes zoeken op stations, met in acht neming van de anderhalve meter, ik zie het nog niet zitten. Net als het in één keer oversteken van fietspad, weg en trambaan zonder in te haken bij een passant die ook naar de overkant gaat, voor vandaag vormt de anderhalve meter campus zelf uitdaging genoeg. Om er toch te komen, heb ik de luxe van “een auto met chauffeur”. Althans zo voelt het een beetje. Dat de auto van onszelf is en de chauffeur gewoon mijn man maakt het een stuk meer ontspannen. Tegelijk maakt het me pijnlijk duidelijk hoe betrekkelijk mijn onafhankelijkheid is. Ik heb in elk geval dit alternatief, dat geldt zeker niet voor iedereen. De parkeergarage heeft ruimte genoeg en blijkt vlakbij de hoofdingang. Heel raar zo’n hoofdingang zonder de vertrouwd...

Tastbare herinneringen

Afscheid nemen hoort bij het leven. Je weet dat de dag komt dat je dierbaren ineens niets meer kunt vragen. Juist dan dringen al die vragen zich op. Waarom heb je die nooit eerder gesteld? De stroom herinneringen lijkt eindeloos. Bij het horen van dat ene liedje, voel je je weer een kind: Je zit weer in de auto op vakantie in Frankrijk mee te fluiten. Je voelt de slappe lach opkomen, de warmte van de zon en je ruikt de geur van zonnebrand.   Bij het regelen en bedenken van de plechtigheid voelde ik ook iets anders. Ik voelde mij weer eens “ongelofelijk blind”. Hoewel blind zijn bij mij hoort, kunnen de consequenties me   nog altijd plotseling overvallen. Online bloemen uitzoeken: niet echt voor mij weggelegd. Op een afstandje het totaal plaatje bekijken: onuitvoerbaar.   Zien wie de aula binnenloopt: kan niet.   Ten slotte het aller lastigste: de foto’s. Uitzoeken welke mooi zijn om te tonen: ik heb geen idee. We blijken er ook niet zoveel te hebben ...

Anderhalve meter fotoshoot

Ik vind het leuk om te vertellen hoe ik de dingen in het dagelijks leven doe en zie. Mijn perspectief is op heel gewone dingen, waar de meeste mensen nooit over nadenken, soms net iets anders. Toch gaan veel dingen bij mij precies zo als bij anderen. Zo merk ik dat mijn dagelijkse beleving van deze coronacrisis lijkt op die van de mensen om mij heen. Dat ik niet kan zien, speelt daarin geen rol. Het gaat dan vooral om de inhoud ervan. Praktisch gezien zijn de verschillen groot en worden groter naarmate de versoepelingen toenemen. Leidend tot dilemma’s waar ik nog nooit over heb nagedacht. Een paar weken geleden werd ik geïnterviewd voor de nieuwsbrief “chronisch zieken en gehandicapten” van ZonMw. Telefonisch, dus niets aan de hand. “We willen graag wat foto’s bij het artikel.” vertelde de interviewster enthousiast. De afspraak met de fotograaf volgde spoedig. Het voelde bijna als een verademing iemand anders in ons huis te hebben, na maanden met alleen de vaste bewoners. Iem...

Hoe heeft het ooit in één week gepast?

Langzaamaan worden de maatregelen wat versoepeld. De eerste van ons gezin die in actie komt, is onze jongste. Hij zit in groep acht en mag weer twee dagen per week naar school. De wekker gaat op het tijdstip van de afgelopen weken. Iedereen komt in beweging. Tot zover niks nieuws. Maar ineens moet er brood worden gesmeerd, een tas worden ingepakt en op de klok worden gelet. Onwennig en gespannen vertrekt hij vijf minuten later dan anders naar school. Beter rechtstreeks naar zijn klas dan nog even op het plein spelen, is onze inschatting. Huppelend komt hij na de eerste dag school de tuin binnen vol enthousiaste verhalen. De volgende avond worden ook de buiten sporttrainingen van beide jongens opgestart. Natuurlijk zijn die zoals gebruikelijk rond etenstijd. Het voelt even als een onneembare hobbel. Wie eet wat en vooral wanneer dan? We zijn verleerd hoe we dat eerder deden. Terwijl de uitdaging nu echt kleiner is. Beide ouders werken thuis. Geen risico’s van vertraagd OV of file...

(be)schermen

Bij ons in huis is van alles te doen, tenminste dat vinden wij volwassenen.   Toch kiezen onze jongens er geregeld voor elders af te spreken als dat zo uitkomt. Volgens zeggen, is het bij ons saai. Wat te doen dan nu we hele dagen met zijn allen thuis zitten? Precies, leve de online wereld. Het ene spelletje is nog niet klaar of de één of andere Vlog schalt al door de kamer. Onze eerder strakke afspraken over schermtijd worden met de voeten getreden. Wij hebben natuurlijk hele strenge regels, vinden onze jongens. Wanneer ik dat check bij ouders van vrienden, valt dat allemaal best mee. Maar hoe doe je dat, goede schermafspraken maken in tijden van thuisblijven? Toegegeven wij zijn niet zo bedreven in het bedenken van creatieve bezigheden voor ons kroost. Vaak komen we niet verder dan lezen, een bordspel doen of helpen bij wat klusjes in huis. Vervolgens weten ze het altijd zo te draaien dat er toch een scherm bij nodig is. Voor een bordspel verzinnen ze extra regels, waarvoo...

De held op sokken

In deze tijd proberen wij onze contacten minimaal te houden. Wel blijft het fijn als ons huis zo nu en dan gepoetst wordt. Bovendien heeft degene die bij ons schoonmaakt er niets aan als haar inkomsten stilvallen. Daarom vertrekken wij deze avond naar het bos, zodat zij aan de slag kan. Meestal hebben onze jongens het niet zo op wandelen. Ze zien dat als een verplichtnummer, waar ze met moeite aan deelnemen. Dit keer ontstaat er   in het stille bos iets heel anders. Het rondje lopen, voelt als een uitje, even weg van huis. Blijkbaar is na al dat schermwerk (zowel school als hobby) veel energie over. Als twee jonge honden rennen ze over de paadjes, klimmen in bomen en spelen hele scenes na. Die dan wel met het nodige geweld van al die schermspelletjes zijn overgoten. Wij wandelen gewoon een rondje en moeten flink opletten voor langs zwiepende takken, onze jongens die ineens uit het struikgewas tevooschijn springen en verbazen ons over de terminologie die ze daarbij ...