Braille-blog

In juni bezocht ik de online Ziezo-beurs. (Een beurs waar organisaties, hulpmiddelen leveranciers en instellingen gericht op blinden en slechtzienden zich jaarlijks presenteren). Best handig zo vanachter je pc thuis. Ik kon elke gewenste workshop open klikken of er ongezien verdwijnen. Ik ga zeker niet jaarlijks naar deze beurs, maar probeer wel op de hoogte te blijven van nieuwe ontwikkelingen. Daarom koos ik ook nu voor workshops waar nieuwe technische snufjes en hulpmiddelen werden geshowd. Ik vind het fantastisch hoe snel de mogelijkheden elkaar opvolgen. Speciale brillen, navigatie-apps, tekstherkenning met je smartphone, gesproken ondertiteling en ga zo maar door. Veel toepassingen waar we een paar jaar geleden nog watertandend van droomden, zijn inmiddels op de markt. Toch komt bij mij steeds die ene vraag boven: “Moet je alles willen wat kan.” Neem nu die slimme brillen. Hoe nodig is het om op een station zelf het bord met treintijden te kunnen lezen? Gaat dat niet veel snel...

“Het oversteekpunt bevindt zich op 90 meter op 12 uur,” meldt mijn GPS als ik het stationsgebouw van Amsterdam Bijlmer verlaat. Voor me ligt een groot plein. Op het plein zijn weinig tot geen herkenningspunten. Het is de kunst om zo goed mogelijk rechtdoor te lopen. Je kan het plein aan allerlei kanten verlaten. Op goed geluk begin ik te lopen. Vorige keer lukte het zowaar in één keer om op het goede punt uit te komen. Vandaag is mijn koers minder strak. “Het oversteekpunt bevindt zich op 10 uur,” hoor ik mijn GPS melden. Ik draai wat bij, maar doe dat te ver, zodat het punt nu ineens rechts van me blijkt te zijn. Ik hoor een groepje studenten en besluit het te vragen. Zij moeten dezelfde kant op blijkt. Ik loop achter hun gezellige geklets aan en steek over op de goede plek. Wat later loop ik door de draaideur van het kantoorgebouw. Het is mijn tweede dag vandaag. Zoals gewoonlijk ben ik te vroeg. Geen van mijn nieuwe collega’s is er nog. Met een cappuccino ga ik in de koffiehoek zit...

De serveerster zet onze drankjes en een mandje brood op tafel. Het is minstens anderhalf jaar geleden dat wij samen uiteten zijn geweest. Onze pubers zijn uit logeren, wij beiden helemaal gevaccineerd en dus durven we het weer aan. Het is een doordeweekse avond, het regent pijpenstelen toch is het restaurant behoorlijk druk. “Wat zijn jullie mooi samen.” Zegt de serveerster. Blijkbaar kijken we nogal verrast, want snel voegt ze eraan toe “Mag ik vragen of jullie man en vrouw zijn?” Wij antwoorden bevestigend en vertellen haar dat dit maar ons halve gezin is. “Oh echt, hebben jullie kinderen, wat goed.” Meteen flitsen er allerlei gedachten door mijn hoofd: Die serveerster zal wel denken, wat fijn dat die ziende man met die blinde vrouw getrouwd is. Wat goed van hem. Tjonge hebben ze nog kinderen ook, hoe zouden ze dat doen?” Maar de serveerster stelt verder geen vragen en neemt onze bestelling op. Als ze weg is, grinnikt mijn man “Wat zijn jullie mooi, nou dat valt wel mee hoor we komen...

Vrolijk bliept mijn OV-chipkaart als ik hem langs de incheckautomaat van de stadsbus haal. Gelukkig hij doet het nog, denk ik. Voor het eerst sinds 15 maanden stap ik in de bus. Ik vraag de chauffeur waar ik het beste kan gaan zitten. Normaal zoek ik een plek door met mijn handen te voelen of er iemand zit, maar nu met al dat afstand houden, heb ik daar geen zin in. Bovendien is de plek direct achter de chauffeur, waar ik vaak ga zitten niet toegestaan. Het voelt onwennig en vertrouwd tegelijk. De bus, de route, de haltes die worden omgeroepen, er is niks veranderd. Het mondkapje kriebelt en ik ben blij dat het maar een kort ritje is. Ik ben op weg naar drumles. De muziekschool bevind zich in het centrum, te ver om te lopen, maar met de fiets ben je er in een kwartier weet ik inmiddels. Een tijdje kreeg ik online les, gelukkig was een “echte” les, omdat het 1 op 1 gaat, al vrij snel weer mogelijk. Met de tandem fietsten mijn man en ik dan naar de muziekschool, terwijl ik les had fiet...

Je hoort het steeds vaker in onze doelgroep : “Let op je energie balans”. Natuurlijk als je niet of slecht ziet, kosten sommige zaken meer moeite zeker als je oogaandoening niet stabiel is. In het afgelopen jaar van thuiswerken, thuisblijven en alleen in je eigen omgeving bewegen, voelde ik me steeds lamlendiger en vermoeider worden. Mijn anders zo bruisende inspiratie was duidelijk niet thuis. Hoe kon dat nu? Geen inspanning meer voor mijn woon-werkverkeer, geen strakke schema’s om ieder gezinslid op het goede tijdstip met de juiste spullen op de goede plek te krijgen, geen drukke sociale agenda. In het begin vond ik dat heerlijk. Ik kwam weer eens echt toe aan lezen, wandelen of lekker uitslapen. Bovendien vergde de omschakeling naar digitaal werken veel van me. Na een paar maanden was het beeldbellen normaal, werd ik niet meer afgeleid door het geluid van online lessen op de achtergrond en voelde het raar als je toch een keer voor een afspraak het huis uit moest. Het werd een sleu...

Als ik niet oplet, zit ik in deze coronatijd meer dan mij lief is. Geen wandeling naar het station, niet staan in de drukke spitstrein of traplopen omdat ik op de lift wachten zonde vind. De sportschool is op slot en de yogales gaat al maanden niet door. Die leuke NS-wandeling met een vriendin is op de lange baan geschoven. Elke dag bevind ik mij uren op mijn bureaustoel achter mijn laptop. Gelukkig zit ik wel op zolder, dus traplopen doe ik genoeg. Toch schreeuwt mijn hele lijf om meer beweging. De energie moet eruit. Tijdens inspanning ploppen er bij mij vaak nieuwe ideeën op. En die mis ik nu wel een beetje. Bovendien: als je thuis bent, is het zo makkelijk om lekker te blijven zitten. Dat koekje bij de koffie is zo gepakt. En daarom bedacht ik een challenge. Ik begon met het halen van een aantal stappen per dag. Elke week komen daar meer stappen bij. Om dat aantal te halen, bouw ik vaste momenten in. Voor ik aan het werk ga, tijdens de lunch en aan het einde van mijn werkdag loop i...

“Ach, het is maar een spelletje”, denk ik vaak als ik weer eens buitenspel raak tijdens een digitale energizer. Tenminste zo voelen al die interactieve intermezzo’s tijdens lezingen of vergaderingen bij mij een beetje. Als iemand vraagt: “heeft iedereen zijn mobieltje in de buurt?” weet ik al hoe laat het is. Mijn mobieltje heb ik altijd in de buurt dus geen probleem zou je denken. Toch wel….. Het begint vaak al met een valse start. “Als je even naar deze website gaat en deze code invoert, kom je in onze mentimeter.” Voordat iemand mij het websiteadres en de code goed en wel heeft voorgelezen en ik op de goede plek ben, is het vragenvuur al losgebarsten. Soms is er meer tijd en lukt het me op de goede plek te komen. Dan hangt het van de spelleider en opzet af of ik kans krijg iets bij te dragen. Mentimeter is voor mij wel bruikbaar, maar heel snel lukt het mij niet om alles te lezen en te beantwoorden. Voorwaarde is in elk geval dat ik mijn oortjes in de buurt heb, want anders hoor ik...