Braille-blog

De aanleiding weet ik niet precies meer. We hadden het over de “Moonwalk” en ik zei dat ik helemaal niet wist hoe dat ging. Eerst legde onze jongste me het in woorden uit. “Een voet op de teen en de andere gewoon en dan duw je je andere voet naar achteren en wisselt” Ik snapte er nog niet veel van. Dus werd het voelen. Ik op mijn knieën en hij al “moonwalkend” door de woonkamer. De eerste verrassing voor mij was dat het een achterwaartse beweging is. Dat had ik me nooit gerealiseerd. De tweede verrassing, hoewel verrassing, was dat ik er zelf geen bal van terecht bracht. Hartelijk werd ik uitgelachen toen ik bijna achterover viel. Ja, dat dansen dat is wat als je niet kan afkijken. Ik vind het heerlijk hoor bewegen op muziek, maar het schijnt er vaak niet uit te zien. Of in elk geval niet zoals anderen het doen. Ik herinner me hoe mijn zussen me vroeger thuis wat pasjes probeerden uit te leggen. Sommige van die pasjes gebruik ik nog steeds. Of die avond op een schoolfeest, waar ik h...

Er bestaan prachtig aangepaste spellen, sprekende keukenweegschalen en wat al niet meer. Veel van deze speciale hulpmiddelen zijn prijzig en niet voor alles dat je gebruikt is een aangepaste versie voorhanden. Eerlijk gezegd heb ik weinig van dit soort spullen in huis. Ik ben meer van de creatieve, zelf geknutselde oplossingen. Vaste plekken voor spullen, ordening op alfabet en ezelsbruggetjes voor het uit elkaar houden van kleding werken ook. Dat een simpel stickertje je uit de brand kan helpen, bleek onlangs maar weer eens. Ik was op zoek naar een nieuwe sportschool. Die dingen zitten tegenwoordig vaak op onmogelijke plekken op industrieterreinen of zijn zo groot dat je er verdwaalt. Ik was dus blij toen ik op een kleine sportschool op loopafstand van ons huis stuitte. Het kennismakingsgesprek was leuk. Ze stonden ervoor open mij te helpen. Helaas waren de fitness apparaten computer gestuurd. Als je je polsbandje langs het scherm haalt, stelt het apparaat zich op jou afmetingen en tr...

Samen met één van mijn vriendinnen pak ik de kratten met boodschappen uit en geef alles een plek. Zij doet een poging de braillestickertjes op de verschillende pakken dubbeldrank te lezen. Helaas bleek mijn braille-lettertang vanmorgen aan het einde van zijn levensduur te zijn. Toch raadt ze goed dat SIPER vast sinaasappel-perzik is. We hebben met vier blinde vriendinnen een huisje gehuurd op de Veluwe. Het is een cadeau voor één van ons, die om initiatieven had gevraagd in plaats van om cadeautjes. Mijn man, die ons inclusief boodschappen heeft gebracht, pakt ons lijstje erbij. “Oké”, zegt hij, terwijl hij begint af te strepen. “De vaatwasser volgorde heb je, de thermostaat staat goed, de broodjeslijst vullen we zo in als de anderen er zijn. O ja, nog even de elastiekjes ophangen. “Hoe had je dat ook weer bedacht?” Aan de buitenkant van onze voordeur bevestig ik een elastiekje. Zo weten we straks zeker dat we bij het goede huisje naar binnen willen. Hetzelfde trucje volgt bij de lan...

Het besluit voelt onwennig. Diep van binnen weet ik dat het een goed besluit is, dat het kansen zal brengen die ik nu nog niet zie en dat het tijdelijk is. Het lukt alleen nog niet om de criticus in mijn hoofd uit te zetten. “Wat ga je eigenlijk doen? Wat vinden anderen ervan?” “Hoe ga je daar eigenlijk mee om?” En meer van dat soort gedachten. De waarheid is: Ik weet het even niet meer precies. De afgelopen tijd heb ik drie baanwissels gehad. Alle drie de banen zijn om verschillende redenen na ruim één jaar gestopt. En nu? Wat is de beste volgende stap? Wat ga ik nu doen? Ik neem de vacatures door. Het fijne is het zijn er veel. Allemaal hebben ze wel iets leuks. Tegelijk denk ik bij veel dingen: Oh nee, dat heb ik al zo vaak gezien. En dus is het tijd om stil te staan. Ik moet vertragen en nadenken. Wat past bij mij? Waar word ik vrolijk van? Stil zitten is niet zo mijn ding. In mijn hoofd buitelen de plannen voor korte cursussen alweer over elkaar heen. Ik spreek mezelf s...

Nadat ik de voordeur achter me op slot heb gedraaid, zet ik de pas erin. Als ik doorloop, haal ik nog een trein eerder en heb ik wat meer tijd voor de overstap. Niet ver van ons huis stuit ik op een busje dat op de stoep staat. Waarschijnlijk een taxibusje dat oudjes bij het Leger des Heils gebracht heeft. Niet alleen neemt het de hele stoep in beslag, ook staat het op de geleidelijn die de oversteekplaats markeert. “Tjonge, jonge,” denk ik lachend “Help je de ene mens, maar bedenk je niet dat er ook nog andere mensen zijn die daar last van hebben.” Ik stap het fietspad op, loop om het busje heen en steek de zijstraat over. Ik vervolg mijn route over een smal voetpad langs water, waar het altijd laveren is tussen overhangende takken en tegenliggers. Ik bereik weer een zijstraat en steek over. Ik zoek de geleidelijn. Die loopt hier in een hoekje, zodat je de enkelhoge paaltjes mist, neergezet om te voorkomen dat mensen met de auto de stoep op rijden. De paaltjes mis ik, maar ik loop vo...

De zon staat hoog aan de hemel, ik hoor het water klotsen, terwijl ik ons bootje stuur. Uiteraard volg ik braaf de aanwijzingen op, beetje links, nog een beetje meer, ja nu zo houden. We zijn op vakantie in Nederland met ons gezin. Onze jongste zoon doet zijn ogen dicht. Hij vindt het gevaarlijk dat ik aan het roer zit. Onze oudste vindt het juist leuk en geeft mij de aanwijzingen, af en toe aangevuld door mijn man. Die laatste neemt het weer van mij over om ergens aan te leggen zodat we kunnen zwemmen. De waterkwaliteit in de buurt van ons huisje is door de warmte en droogte niet goed, maar hier aan de overkant is het prima. Na wat verkoeling vervolgen we onze weg. De volgende dag gaan we fietsen. Wij op onze meegenomen tandem en de jongens op gehuurde fietsen. Echt leuk vinden ze het niet. Fietsen is “kapot saai” als je puber bent. Toch trappen ze braaf achter ons aan. Onderweg eten we een ijsje en doen wat boodschappen. Voor de terugweg hebben ze wel een voorwaarde: “Kunnen we e...

Ineens hield een onderdeel van onze tandem er mee op. We gebruiken onze tandem tegenwoordig minder intensief dan vroeger, maar er zijn heel wat van A naar B ritjes die we fietsend doen. Dus tandem naar de fietsenmaker en laten repareren. Normaalgesproken gaat dat vrij vlot. Er is weleens een onderdeel waar we even op moeten wachten, maar na een paar dagen fietsen we weer rond. Dit keer duurt het langer. Door personeelsgebrek zijn er leveringsproblemen. We zijn onze tweewieler al een week kwijt. Net in een week waarin er allerlei activiteiten gepland staan die het beste per fiets bereikbaar zijn. Een keer uitwijken naar de auto lukte, een andere keer bood het OV soelaas, maar afgelopen weekend was fietsen echt gewenst. Wat doe je dan? Je zou een tandem kunnen huren. Er bleek er geen beschikbaar. Nu heb ik leren fietsen toen ik nog wat kon zien. Theoretisch kan ik fietsen op een gewone fiets. Zo’n gewone fiets stond er wel in onze schuur. Natuurlijk moet ik gestuurd worden en is los fiet...