Braille-blog

Het is koud en donker als we ’s morgens vroeg op de tandem stappen. Heb ik even geluk dat de bijeenkomst waar ik al om 7 uur ’s morgens moet zijn in mijn woonplaats is. Ook fijn dat mijn man me op dit tijdstip met de fiets wil brengen. Als ik me heb aangemeld, verdwijnt hij weer naar huis en ben ik op mezelf aangewezen. Zelf vragen en regelen wat ik nodig heb, daar ben ik aan gewend. Het grappige is, hoe ouder ik word, hoe relaxter ik me op dit soort bijeenkomsten voel, het komt altijd goed. Ik ben op een Veiligheidsontbijt georganiseerd door de GCVB (Governance Code Veiligheid in de Bouw). Ik vind het belangrijk om als beleidsmedewerker te horen wat er in de praktijk speelt, daarom heb ik me aangemeld. Er staan ruim 100 mensen in groepjes te ontbijten, aansluitend start het programma. De man van de aanmeldbalie loopt met me mee naar de garderobe, verzamelt samen met mij wat te eten en brengt me bij een tafel, waaraan al mensen staan. Ik vraag wie er allemaal aan tafel staan, stel ...

Een uitspraak die een zeer slechtziende bekende een keer deed, is me bijgebleven, omdat hij me in allerlei uiteenlopende situaties te binnenschiet. Een paar voorbeelden: Een vriendin zegt als ze vertrekt dat ze nog even een cadeautje gaat kopen. Ik zie een collega die op weg naar de volgende vergadering even snel een telefoontje afhandelt. Tijdens het boodschappen doen, koop je een nieuw shirtje, omdat je het zag hangen toen je even in de etalage keek. Je trekt even een sprintje, zodat je nog net je trein haalt. Je bladert of scrolt even snel je vergaderstukken door, je zoekt even op welke film er vanavond draait of je fietst naar de stad om even te kijken of er iets leuks is en zo kan ik nog wel “even” doorgaan. De uitspraak van die bekende schiet dan door mijn hoofd, omdat hij zo kernachtig benoemt hoe simpele zaken veranderen als je niet ziet, maar ongetwijfeld geldt dit ook als je een andere beperking hebt. Wat ze zei: “Sinds ik slecht zie, heb ik het woord even uit mijn woordenbo...

Het is al laat als ik uit de trein stap. Ik loop richting de trap, mijn zoon duikt op en ik haak in. Voor mij maakt het geen verschil dat het donker is, toch wil mijn man als het laat is mij komen ophalen. Als hij niet kan geeft hij die opdracht door aan onze jongens. Het stemmetje in mijn achterhoofd zegt: “Mag ik dat van ze vragen? Doen andere zoons dat ook voor hun moeder?” Mijn jongste zoon helpt me geregeld met kleding dilemma’s. Ik weet wat bij elkaar past en hoe ik kan combineren, maar zijn oordeel of idee geeft extra zekerheid. Ik vraag me nooit af of ik dat wel van hem mag vragen, bovendien vindt hij het leuk en heeft hij er kijk op. Er moet nog snel een boodschap worden gehaald, en ik vraag of een van hen met me mee wil lopen. De één vindt dit prima, de ander gaat bij voorkeur zonder mij het gevraagde halen. Stel je voor dat je met je moeder aan de arm wordt gezien bij de winkel waar je werkt! Collega’s spreken hun waardering uit: “Ik zag je met je moeder, dat vind ik zo...

Een aantal jaar geleden was het lastiger de digitale weg te vinden, daarbij reken ik mezelf tot de mensen die niet geheel onhandig zijn in onze digitale wereld. Oké, de jongere generatie is veel sneller en handiger met alle hulpmiddelen dan ik, toch komt het regelmatig voor dat ik mijn pubers iets laat zien dat voor hen nieuw is. Jammer genoeg gaan de ontwikkelingen sneller dan mijn spraak en braille-software en vooral mijn vaardigheden kunnen bijhouden. Als ik twijfel, haal ik er bijna altijd een paar werkende ogen bij. Digitale sporen zijn snel gemaakt en het is zo slordig als je daarbij iets over het hoofd ziet. Zo vroeg ik hulp bij het goed opmaken van mijn CV, het toevoegen van profielfoto’s op sociale media en laat ik mijn man tegenwoordig mijn blogs lezen voor ik ze plaats. Het valt mij namelijk op dat je steeds vaker verschrijvingen of typfouten tegenkomt op het wereldwijde web. Er staan dubbele woorden in een zin: of in de haast blijven typfouten staan. Zo las ik vanmorgen i...

Nieuwsgierig ga ik naast haar staan. Ik ben zeker een kop groter, nooit geweten dat Angela Merkel een kleine vrouw is. Ze staat in het rijtje met belangrijke leiders. Vlakbij haar staat Nelson Mandela, mooi om zijn glimlach en de vorm van zijn neus te voelen. Ik grijp mijn kans om de uiterlijke verschillen tussen Obama en Trump te observeren, uiteraard heb ik een duidelijke voorkeur. We zijn bij Madame Tussauds en ik mag de wassenbeelden aanraken. Super om naast de lichaamsbouw ook kleding en haardracht te bekijken. Ineens snap ik waarom het kapsel van Beatrix zoveel besproken is, ontdek ik dat Guus Meeuwis een bril draagt en kruip ik met mijn jongste zoon in de studio bij Adele. Ik slaag er niet in om te voelen wat sommige bekende wereldburgers nu zo knap maakt. Vermoedelijk lichaamsverhoudingen en uitstraling. Toch kan ik het niet laten de huidige James Bond van top tot teen in me op te nemen en de gespierde benen van Sven Kramer laten me ook niet koud. Hij staat in de schaatshoudin...

Het is donderdagmorgen en ik ben op kantoor aan het werk. Net terug van een overleg zit ik achter mijn bureau te lezen als ineens het alarm gaat. Ik schrik van het volume van het ontruimingsbericht. Nergens is een oefenontruiming aangekondigd, wel is het rond lunchtijd en enkele collega’s vermoeden een loosalarm door een foutje in de keuken van ons bedrijfsrestaurant. Toch staat iedereen op om het gebouw te verlaten. Ik werk nog niet zo lang hier en het is voor mij de eerste ontruiming. Mijn werkplek zit vlakbij de noodtrap, een bewuste keuze om in geval van calamiteit snel weg te kunnen. Het is een metalen wenteltrap en met mijn taststok in de ene en de draaiende leuning aan de andere hand begin ik te dalen. Wij werken op de tiende dus we moeten heel wat trappen af. Na iedere trap is er weer een deur en sluiten collega’s van lagere verdiepingen zich aan. Mensen houden even in als ze mijn stok zien en als ze mijn hand zien zoeken naar de volgende trapleuning leggen ze mijn hand erop. V...

Ik dacht slim te zijn en de taxi voor mijn ritje van hotel naar zingworkshop de avond van te voren vast te bestellen, bleek het ene taxibedrijf al helemaal vol en het andere de volgende ochtend pas nieuwe ritten aan te nemen. “Dat regel ik morgen wel.” dacht ik terwijl ik naar mijn hotelkamer terug liep. Toen ik ’s nachts wakker was, gingen er hele andere gedachten door mijn hoofd. “Wat moet ik doen als ik geen taxi kan krijgen? Is er een alternatief?” Ik ging zelf zover dat ik in de reisplanner keek of het met OV te doen was en hoever ik dan zou moeten lopen. Er bleek geen uitvoerbaar alternatief. Geloof mij, daar word je heel wakker van! Uiteindelijk bedacht ik dat de workshop de hele dag zou zijn. Het ergste dat kon gebeuren was dat ik een deel zou missen. Ik viel weer in slaap, maar stond wel ’s morgens vroeg al bij de receptie met de vraag de taxi vast te leggen. Tien minuten te laat arriveerde ik uiteindelijk op de plek van de workshop, waar de andere vijf deelnemers en de docen...