Braille-blog

van de week was het weer tijd voor ons jaarlijkse bezoek aan de kinderarts. Tot zijn 18e wordt onze oudste gecheckt op zijn ontwikkeling en worden de bloedwaarden bekeken. Ik kan mij de allereerste ontmoeting met deze kinderarts nog goed herinneren. De oudste was 2 en de jongste net een paar maanden. Een hele middag brachten we in het ziekenhuis door op zoek naar de oorzaak van ons doodzieke kind. Ik was al bang gezien te worden als de over bezorgde moeder toen deze sympattieke kinderarts verscheen. Zonder omhaal vertelde hij me dat hij nog nooit zo'n duidelijk geval van coeliakie had gezien. Ons kind was ondervoed en moest zo snel mogelijk glutenvrij gaan eten. Omdat het hem lastig leek voor mij de foldders hierover te lezen, bood hij aan ons een keer in alle rust uit te leggen hoe het zat. Één keer op dieet ging het gelukkig snel vooruit en ontwikkelde hij zich tot een van de fitste kinderen die ik ken. Er kwam een nieuwe uitdaging bij. Verpakkingen lezen op ingrediënten. De fab...

Het formulier is ingeleverd! De middelbare schoolkeuze voor onze oudste gemaakt! Was best een dingetje. Wij wonen in Amersfoort en daar valt qua middelbare scholen veel te kiezen. De afgelopen twee jaar hebben we bij een aantal daarvan gekeken om een keuze te kunnen maken. Het eerste wat opvalt, is dat bijna alle scholen extra’s bieden. Technasium, 2-talig, alles digitaal en ga zo maar door. Toen ik jaren geleden zelf moest kiezen, was het een stuk overzichtelijker. Wij woonden in een dorp. Daar waren 2 middelbare scholen. De ene wilde liever geen blinde leerling hebben dus werd het de andere…. Natuurlijk wil je het beste voor je kind, je wil dat hij zelf kiest. Tegelijkertijd wil je helpen en vind je er zelf iets van. We maakten van te voren een lijstje met criteria. Dingen als soort school, niveau, doorgroei mogelijkheden, fietsafstand, stonden daarop. Uiteindelijk kozen we er vijf. Daar loop je dan op een opendag. Een grote stroom ouders en kinderen, verhalen over hoe leuk de sch...

Naast de primaire levensbehoeften zijn er nog minstens twee dingen waar ik slecht zonder kan. Sport en muziek. Sport in de actieve vorm, zelf uitvoeren dus en muziek mag zowel actief als passief zijn. Na een drukke werkdag op je trein wachten, oortjes in en even helemaal verdwijnen in de muziek. Heerlijk!!! Echt ontstresst raak ik, in mijn eentje thuis zingend achter de piano. In mijn puberteit deed ik dat samen met een van mijn beste vriendinnen. Beiden zijn wij blind en we verzonnen de meest verschrikkelijke teksten en liedjes over wat we mee maakten. Ons flink afreagerend op die “rot handicap”! Liedjes met titels als “Oh had ik maar een auto,” of “Als ik aan jou ziende ogen voel.” We zongen over aantrekkelijke jongens die wij wel zagen zitten, maar zij ons natuurlijk niet, over overstappen op onbekende treinstations en ga zo maar door. Tegenwoordig zing ik voor mij bekende popnummers, het zelf liedjes bedenken is op de achtergrond geraakt. Al merk ik dat het gemak waarmee ik vroeg...

Mijn taststok hoort zo bij mij dat ik hem ook vaak gewoon vergeet. Dan sta ik al buiten met de deur op slot en denk… oh nee toch, ik mis iets. Dat het voor mij gewoon voelt met mijn stok in mijn hand is zeker niet waar. Vroeger verafschuwde ik dat ding. Het stigma, zodat iedereen kon zien dat ik niet kon zien. Wij maakten er thuis een spelletje van, zoveel mogelijk mensen om de tuin leiden. Als een voorbijganger omkeek terwijl ik hand in hand met mijn zus liep, kneep ze in mijn hand. Voor mij het teken om te roepen: “kan je het goed zien of wil je wat dichterbij komen.” De voorbijganger snapte er dan niks meer van. Ook zette ik weleens voor de grap de bril van mijn andere zus op. Daardoor kon je mijn ogen minder goed zien en viel het niet op dat mijn ogen er toch net iets anders uitzagen. Wanneer mijn moeder me van de trein haalde in de tijd dat ik op kamers woonde en studeerde, was het eerste wat ze zei: “doe je stok maar weg.” Als ik met mijn vriendje op pad was, had ik dat ding vaak...

Ik ben verknocht aan mijn iPhone. Er zitten zoveel apps op die voor mij de wereld om mij heen kleur geven. Letterlijk soms, als ik de kleurendetector op een shirtje richt om zeker te weten dat ik het goede uit mijn kast haal. Of als mijn GPS me vertelt dat ik bij de volgende straat rechts moet. Wanneer ik lees dat mijn trein vertraagd is of de sinaasappels in de bonus zijn deze week. Als het digitaal is, kan ik het lezen. Wanneer ik een poging doe mijn kinderen van hun schermpjes los te rukken, wordt alles wat ik zeg natuurlijk direct tegen me gebruikt. Het is een voorrecht om als blinde in deze tijd te leven. Mogelijkheden te over. Mijn leven ziet er net zo uit als van mijn ziende leeftijdsgenoten. Een leuke baan, goede opleiding, een warm thuis en overvol gezinsleven. Toch lijkt het wel of alles steeds sneller, visuëler en ontoegankelijker wordt. Alsof de digitale revolutie die mij zoveel heeft gebracht, zijn grenzen nadert. In de whatsapp een screenshot van het wedstrijd schema v...

Ik zie ze zelf vaak staan op Linkedin. De melding dat je iemand kan feliciteren met zijn of haar werkjubileum. Toch was ik verrast ineens een aantal mailtjes met felicitaties te ontvangen. Ik blijk inmiddels 10 jaar bij het RIVM te werken, Overigens wel in verschillende functies. Persoonlijk vind ik 10 jaar al best lang. Maar als ik zo eens om me heen vraag, zijn er heel wat collega's die er al waren voor ik hier werkte. Het grappige is dat ik precies 20 jaar geleden met werken begon. Een van de felicitaties kwam van een connectie die destijds de cursussen speciaal voor de trainees verzorgde. Ik was een van die trainees bij het ministerie, die toen trouwens nog gewoon starters heten. We wisselden per mail wat wetenswaardigheden uit. Een daarvan wil ik jullie niet onthouden. Ik was zelf namelijk behoorlijk verbaasd over mijn introductie van destijds. In het voorstelrondje op de eerste cursusdag had ik gezegd: "ik ben Ellen. Ik ben wel blind maar niet dom." Zoiets zou ik ...

Ik vergeet het verschil. Het is zoiets waar ik me nooit zo mee bezig houd. Het heeft trouwens weinig zin om er steeds aan te denken, want het staat vast. Deze week, waarin ik een weekje alleen thuis ben met de jongens, is zo'n moment waarop het opduikt. Afgelopen maandag liep ik in de stromende regen met de jongens van BSO naar huis. Naast de regen waaide het flink. Ik moest mijn paraplu dus stevig vasthouden. Om dat zo effectief mogelijk te doen hield ik hem tegen de wind in schuin voor me. Ineens hoor ik de jongste die naast me onder de plu liep zeggen: "hè mama, zo zie ik niks." "O ja, dat is waar ook", gierde ik het uit. "Bij mij werkt dat altijd heel goed om niet al te veel regen in mijn gezicht te krijgen." De volgende ochtend bij het ontbijt bleek er de avond ervoor een beker de vaatwasser te hebben gemist. Even rond kijken of er nog ergens iets van vaat staat, is lastig. Niet dat het erg is en het zal anderen vast weleens gebeuren. Maar het ...