Braille-blog

Audiodescriptie bij een film of theatervoorstelling, mijn AI-app die foto’s of de omgeving beschrijft. Voorbeelden van de huidige tijd, waarin technologie mogelijkheden biedt, die me heel veel informatie geeft. Verrassende informatie waar ik nooit bij stil sta. Tijdens het wandelen neem ik een foto van de omgeving en hoor dat ik zojuist langs een opvallende witte auto ben gelopen, dat er verderop iemand met een hond loopt en dat het pad waarover ik loop roodachtig is. Voegt het iets toe om dit te weten? Het is ontzettend leuk en leerzaam. Keer op keer word ik geraakt door de enorme hoeveelheid die goedzienden in één oogopslag tot zich kunnen nemen. Ik voel ook iets anders. Ik voel gemis. Niet een pijnlijk gemis, ik ben er aan gewend niet te kunnen zien, de beeldende beschrijvingen zorgen er voor dat ik leegte voel. Ineens wordt duidelijk hoeveel dingen normaal gesproken compleet langs me heen gaan. Tegelijk wekt het mijn nieuwsgierigheid. Wat is er allemaal om mij heen, welke kleur h...

Momenteel volg ik het Ambtenaren Groeiprogramma. Elke maand diepen we online een onderwerp uit. De tips kan je meteen gebruiken in je dagelijkse werk. Extra leuk is het dat de groep bestaat uit ambtenaren werkzaam bij allerlei overheidsorganisaties. Afgelopen keer was het thema “ontvangen van feedback en hulpvragen.” Over beide onderwerpen realiseerde ik me ineens een bijzondere samenhang met mijn handicap. Voor het ontvangen van feedback weet ik nog niet wat ik daar van vind, voor het hulpvragen is er een positieve relatie. Op de middelbare school kreeg ik van de docent handvaardigheid, toen hij mijn werk beoordeelde, de volgende vraag: “Wil je dat ik je werkstuk beoordeel als een werkstuk van een blinde leerling of wil je dat ik het beoordeel zoals ik bij je goedziende klasgenoten doe?” Blijkbaar gebruikte hij twee maten. Ik wilde onderdeel zijn van de klas dus koos voor de laatste optie. Ik kreeg een 7. Ik was nieuwsgierig naar zijn andere maat dus vroeg ik hem wat hij voor cijfer ...

We zitten samen achter de computer en stellen online een felicitatiekaart op. Het is niet voor het eerst dat we dit doen, toch verbaas ik me opnieuw over alle mogelijkheden. Kaarten in alle soorten en maten, afbeeldingen en categorieën. Als we een geschikte hebben, begint het samenstellen van de binnenkant. Ook hier is de keuze reuze. Plaatjes, tekstblokken, lettertypes, kleuren. Als ik denk dat we alles gehad hebben en mijn geduld allang op is, vraagt mijn man: “Moet de tekst gecentreerd? Hoe groot moeten de letters?” En ga zo nog maar even door. Werkelijk alles kan je instellen en aanpassen. Nooit bedacht dat een simpele kaart zoveel variatie kan hebben, voor mij is een kaart gewoon een stuk karton met een tekst erop die iemand mij voorleest. Later die dag loop ik buiten met een van onze zoons. Hij ziet iemand fietsen met een gekke muts. Ik hoor nergens een fietser. Blijkt degene zo’n 400 meter verderop te fietsen. Nooit verzonnen dat je zover kan kijken en dan ook nog dit soort ding...

“Wat voor partner wil jij later?” vraagt onze ene zoon aan de andere. “Ik blijf single,” antwoordt deze stellig, “veel te veel gezeur.” Ik schiet in de lach en zeg dat zijn standpunt vast wel verandert. Zoals vaker bij dit onderwerp, vragen ze aan ons waarom wij in vredesnaam voor elkaar gekozen hebben. Allerlei argumenten volgen. Ze begrijpen niet wat ik leuk vind aan hun vader. Vervolgens moet ik het ontgelden. “Als ik later een vriendin krijg, wil ik in elk geval nooit iemand die blind is.” Je zou misschien denken van niet, maar mijn jongere versie is het op dit punt met onze oudste eens. Toen ik jong was, had ik niet veel voorwaarden aan een partner, maar blind mocht hij niet zijn, dat leek me ongelofelijk onhandig. Inmiddels denk ik hier genuanceerder over. Iemand die net als jij iets niet kan, kan zich veel beter in jouw situatie verplaatsen. Je deelt iets op een manier die niemand anders snapt. Toch ben ik heel gelukkig en blij met mijn goedziende man. Dat gedeelde stukje vind...

Ik ben zeker zoet of beter gezegd ik ben een ontzettende zoetekauw. Mijn regel is wel dat ik van mezelf pas snoepgoed mag als Sinterklaas echt in het land is. Ik ben dol op chocola, de chocolade-kruidnoten zijn mijn favoriet. Zo’n kruidnoot is net een braillepuntje en ik maak van mijn voorraadje bij een kop thee dan ook altijd woorden en letters, tot de A (een enkel puntje) van alweer op, overblijft. Dit jaar kreeg ik op mijn werk een Sinterklaasverrassing die ik bijna zonde vind om op te eten. De weg waarlangs ik hem kreeg, is eigenlijk nog leuker. Vorige week organiseerden mijn collega’s de “dag van arbeid en gezondheid”. Omdat dit onderwerp voor onze hele directie interessant is, werd het programma rondgestuurd. In de weken vooraf wezen verschillende collega’s mij op de workshop “werken met een visuele beperking” op het programma. Helaas paste het congres en dus ook de workshop niet in mijn agenda, bovendien vermoedde ik dat ik niet veel zou horen dat ik niet al weet en ervaar. Daar...

Het is donker en vroeg als ik de deur uitloop richting station. Op straat is het stil en ik zet de pas erin. Halverwege bots ik vol tegen een deelscooter die midden op de stoep staat. Het alarm piept als ik er langs manoeuvreer. Achter me stopt een fietser. “Ik zet hem gelijk aan de kant mevrouw, idioot dit.” Ik bied aan te helpen sjouwen, maar de fietser sleept de deelscooter al uit de weg. Goedgehumeurd door dit voorval klim ik even later de trap van het station op. De trein blijkt korter dan normaal en een medereiziger neemt me mee naar binnen en zoekt een goede zitplaats voor me. Als ik een uur later uitcheck op station Den Haag, duikt een dame op die vaak met mij oploopt naar kantoor. Gezellig kletsend wandelen we samen door de drukte. Mijn toegangspasje werkt niet in één keer als ik door de poortjes wil en iemand van de beveiliging kijkt mee tot het poortje openschuift. Bij de lift houdt een collega de deur voor mij open, zodat ik nog mee naar boven kan. Op onze verdieping is h...

Sinds jaren werk ik geregeld thuis. Het begon met twee halve dagen, zodat ik er ’s middags kon zijn als de jongens vrij waren. Mijn laptop zette ik neer waar dat toevallig handig was. Aan de eettafel of letterlijk op schoot. Tijdens de lockdown werd thuiswerken structureel en verhuisde ik naar zolder. Een open ruimte waar ook werd gegamed en soms televisie gekeken. Bij mijn baanwissel besloot ik daarom een klein bureau in de woonkamer te zetten en daar te werken. Het voldeed prima. Wel was het onrustig als er ineens iemand thuiskwam of nog moest ontbijten, terwijl ik al in een online overleg zat. Van de zomer besloten we onze zolder te verbouwen, een van de jongens slaapt daar nu en zijn oude slaapkamer is nu mijn thuiskantoor. Pas nu ik deze eigen plek heb, ontdek ik hoe ik die miste. Niet meer melden dat je een online vergadering hebt of naar een stillere plek lopen om te bellen, maar gewoon ongestoord met de deur dicht aan de slag. Ook om rustig een blog te schrijven, muziek te ...