Beelden in mijn hoofd

 Mijn hoofd zit vol beelden. Hoewel, naar mate de tijd verstrijkt, worden ze minder. Als ik mijn best doe, kan ik me nog heel wat voor de geest halen. Een blauwe lucht met wolken, madeliefjes, onze huiskamer van vroeger.

Laatst werd me weer eens duidelijk dat veel van die beelden in mijn hoofd achterhaald zijn. Tijdens een van de avondwandelingen die ik vaak maak met onze jongste, kregen we het over het straatbeeld. Wat valt het meest op als je om je heen kijkt? Hij beschreef me wat hij zag. We begonnen met de geparkeerde auto’s. Eerst over welke merken je het meest ziet en toen over de kleuren. Het merendeel van de auto’s bleek zwart, grijs of wit. Als ik het beeld in mijn hoofd oproep, zie ik auto’s in allerlei kleuren. Ik herinner me de oranje, blauwe en groene auto’s  van mijn ouders. Al die kleuren stel ik me nu nog steeds voor als ik langs geparkeerde auto’s loop.

Wat later kregen we het over hoe de huizen eruitzien. In mijn hoofd is een huis van rode baksteen met meestal een schuin dak. In onze wijk bleken de huizen vaak grijze of beige stenen te hebben met uitbouwen, opbouwen en zonnepanelen op het dak. Hoe ik ook mijn best doe, dat beeld krijg ik niet goed voor ogen in mijn hoofd. Ook ons huidige huis heeft geen rode bakstenen. Toch is dat het beeld dat ik voor me zie als ik aan ons huis denk.

Is dat erg dan? Ik denk het niet. Het doet me denken aan het gevoel als je een televisieprogramma van lang geleden ziet. Het tempo is traag, de taal soms oubollig.

Vandaag was ik bij mijn moeder. We kregen het over voorwerpen van vroeger. In dat geval had ik ongetwijfeld hetzelfde beeld in mijn hoofd als de anderen. Toch lijkt het wel steeds moeilijker de beelden op te roepen en ze echt voor me te zien. Ze worden tegenwoordig vergezeld van klankbeelden, geurbeelden en al die andere waarnemingen die ik de hele dag doe en ergens opsla in mijn hoofd.

Wel ben ik heel blij met al die beelden in mijn hoofd. Ik kan me tenminste een beeld ergens van vormen. Of het klopt is bijzaak.