Braille-blog

Ik heb geen glazenbol, ben niet helderblind en mijn motto is al jaren: "Pluk de dag." Want, zo lang is vijf jaar nu ook weer niet…. of toch wel…. Over vijf jaar is het 2023. Wat ik (bijna) zeker weet: Ik ben dan zelf de 50 gepasseerd, Zie nogsteeds net zo weinig als nu en ben vermoedelijk de kleinste van ons gezin geworden. Mijn eigen leven zal niet enorm verschillen van mijn leven nu. Hooguit met wat meer gelikte hulpmiddelen. De wasmachine of thermostaat bedienen via mijn smartphone, simpelweg omdat er geen apparaat meer gemaakt wordt met voelbare knoppen. Af en toe een experiment met een zelfrijdende auto, maar nog niet op die schaal dat het voor onze doelgroep verschil maakt. Meer online toegankelijkheid, maar nog steeds zullen we deels achter de feiten aan lopen. Alles meer in beelden, sneller. Mijn beide zoons, daar verandert de komende vijf jaar wel veel voor. Kinderstemmetjes worden zwaar, jongens worden mannen en over vijf jaar staan ze op het punt een studiekeuze...

Heerlijk dat warme weer! Alleen leidt het bij mij tot dilemma's! Wat mag of kan er nu wel qua kleding als je naar je werk gaat? Uiteraard hangt dat af van het werk dat je doet. Ik zou de stelling wel aandurven dat bij ons op het werk eigenlijk alles wel kan. Voor mijzelf ligt dat anders. Juist omdat ik niet om me heen kan kijken hoe mijn collega's er op een warme zomerdag bijlopen, twijfel ik als ik voor mijn kledingkast sta. Hoe de kleding in mijn kast gecombineerd kan worden, weet ik prima, het gaat om de details. Daarbij denk ik aan dingen als wel of geen panty en welke kleur dan, wel of geen blote benen onder je jurkje, hoe kort of lang mag zo'n jurkje zijn? Zijn mijn benen wel om aan te zien, niet te wit, niet te veel haar? Welke schoenen dan, kan ik daar wel de hele dag op lopen? Ja, ja, ik weet het dit soort overpeinzingen hebben mijn goedziende collega's ook. Bovendien hangt het van je persoonlijke opvattingen en stijl af of je je er überhaupt mee bezig houd...

We hadden nog een paar dagen vrij na onze ontspannen vakantie. Heerlijk was het. Het voelde als eindeloos. Al was het 3 weken. We waren op twee verschillende plaatsen in eigen land. Daaartussen zat een weekje thuis. Eerst een week in een huisje op een park, de laatste week in de stayokay op Texel. De weg in zo'n huisje wijst zich snel. Al is eten koken met een onbekend wiebelig fornuis wel een uitdaging en durfde ik dat hier alleen als mijn goedziende man in de buurt bleef. Binnen en rondom het huisje redde ik me prima. Op zo'n park neem ik zelden de moeite om zelf uit de voeten te kunnen. Het is groot, druk en voor ik het echt onder de knie heb, vertrekken we alweer. Ook de stayokay was groot en goed bezocht. Ons verblijf hier, was korter, daarom besloot ik geen energie te steken in het leren van de weg. Een bewuste keuze die zo zijn consequenties heeft. Als ik me even terug wil trekken op onze kamer, moet iemand me brengen. Moet ik naar het toilet dan is ook een van de gezin...

Wat doe jij op een terrasje? Of als je op het strand ligt? Wat is het leukste als je uit gaat? Goede kans dat je antwoord op al deze vragen zoiets is als "mensen kijken". Wat denk je dat ik doe op dat zelfde terrasje, het strand of als ik uitga? Precies, "mensen afluisteren." Niet eens omdat ik zo nieuwsgierig ben, de simpele reden is dat ik weinig andere alternatieven heb. Natuurlijk een leuk gesprek, genieten van eten of drinken, lekker vor je uit dromen, die varianten beoefen ik net als jij ook. Soms is mensen afluisteren heel onderhoudend. Als de inhoud van wat ze zeggen niet zo boeiend is of ik kan het net niet goed genoeg verstaan, ga ik over tot raadspelletjes. Hoe zouden ze elkaar kennen? Waar komen ze precies vandaan? Zouden er ook mensen bij zijn die nog niks gezegd hebben? Toch ervaar ik geregeld dat er veel meer te zien dan te horen is. Want als je ergens bent zonder andere mensen in de buurt dan valt er weinig te horen. Het verbaast me vaak hoe ongelo...

Ieder jaar wordt het ingewikkelder. Een vakantie zoeken en kiezen die voor ons hele gezin aantrekkelijk, uitvoerbaar en vooral vakantie is. Onze ideeën zijn helemaal niet zo verschillend. Een leuke tijd samen waarin actie en rust elkaar afwisselen. Echt veel eisend zijn we niet, maar er zijn een paar randvoorwaarden die het moeilijker maken. Een uitdaging op vakantie vind ik glutenvrij. Gelukkig wordt dat steeds makkelijker. Elke maaltijd, snack of terrasje buiten de deur betekent, opletten voor een van onze zoons. Een ziek kind in de vakantie dat wil je echt niet! Over ziek kind gesproken, de volgende is wagenziekte. Onze andere zoon is zo wagenziek dat verre vakanties met de auto een echte kwelling zijn. Omdat het voor ons allemaal vakantie is, hebben we besloten dat voorlopig niet te doen. Genoeg opties over zou je denken. Wat dacht je van een leuke camping in eigen land? Nou die camping daar heb ik het niet zo op. Iedere vijf minuten verandert de situatie. Hier een scheerlijn er...

Een zaterdagmorgen in mijn ouderlijk huis. De krant komt tevoorschijn en de cryptogram wordt bekeken. Omdat ik zelf de crypto niet van papier lezen kan, leest mijn vader hardop. "Gebied in het heden en verleden." leest hij, "uh, 7 letters. Ik ben gelijk helemaal wakker. Dit is mijn ding. "De derde letter is een E," vervolgt hij. Ik visualiseer de situatie in mijn hoofd. 2 puntjes, een e en dan 4 puntjes. Een zaterdagmorgen in mijn studietijd. Ik woon op kamers zo'n 200 km van huis. Ik bel naar huis. We praten over koetjes en kalfjes en ik hoor mijn moeder op de achtergrond vragen: "Is dat Ellen? Kan ze even helpen met de crypto?" Al snel vliegen er omschrijvinen en mogelijke oplossingen over en weer. Jaren later. Met een goede vriendin van mij, bedenken we cryptische omschrijvingen voor elkaar. "Toch jammer dat we die cryptogrammen uit de krant niet zelfstandig kunnen maken. Beiden zijn we blind. De omschrijvingen kunnen we wel vinden onl...

Onze zoon is bezig aan zijn laatste weken in groep acht. Daar hoort ook de eindmusical bij. Helemaal blij was ik, toen ik ontdekte dat er ouders gevraagd werden om te helpen bij het instuderen. Eindelijk is iets "wat ik kon"! Meestal worden er ouders gevraagd om te rijden, luizen te pluizen of te schmincken. Jammer genoeg vielen veel van de vrijdagen waar ik me voor opgegeven had uit. Een paar weken geleden schoof ik dan eindelijk aan bij het repeteren. Het grootste deel bestond uit orde houden… Poeh, gelukkig waren we met zijn tweeën, want dat is zeker niet mijn sterkste kant. Ik richtte me dus op waar ik wel goed in ben. Luisteren, luisteren naar verstaanbaarheid, tekstplaatsing en timing. Een van de rollen is die van een blinde buurtgenoot. Het meisje dat met mijn oude stok over het toneel schuifelde, kon ik prima wat tips en trucs geven. Ik kreeg er echt lol in toen ik merkte dat wat ik opmerkte werd opgepakt door de kinderen. Ineens stond de eerste zin van een scene en ...