Posts

Liefde is blind

Afbeelding
Het spreekwoord haal ik graag uit zijn verband als het mij uitkomt, maar de werkelijke betekenis is veelzeggend. Als je verliefd bent, zie je alleen iemands goede eigenschappen, de slechte zie je niet. Toch herinner ik mij van de middelbare school vooral dat ik altijd dacht: “hoe kan liefde nu blind zijn, geen leuke jongen die mij wil. Blind vindt hij raar, onhandig en onaantrekkelijk. Dat die puberjongens met zichzelf in de knoop zaten, drong niet tot me door. Mijn oudere, ziende zussen hadden geen vriendjes dus thuis was er niks aan de hand. Ongemakkelijk werd het als op een klassenavond werd geschuifeld en gelonkt. Ik stond buitenspel. Soms mocht ik met het vriendje van mijn vriendin dansen, maar dat hielp natuurlijk niks. Ik voelde me alleen en wist niet wat ik moest. Tijdens mijn studie kreeg ik voor het eerst een vriendje. We leerden elkaar kennen via een gezamenlijke vriend. Ineens telde ik mee. Helaas zag zijn moeder het anders. Waarom had nu uitgerekend haar zoon een blinde ...

Exclusief inclusie

Afbeelding
Je kent dat gevoel vast. In een nare droom ren je hard weg, maar komt nauwelijks vooruit. Mij schiet onmiddellijk een andere herinnering te binnen. We gingen op de fiets op werkweek met onze vier-VWO-klas. Mijn vriendin fietste met mij op onze tandem. Een simpel, degelijk ding met 3 versnellingen. De anderen uit ons groepje hadden racefietsen met minstens dubbel zoveel versnellingen. Steeds zagen we ze van ons wegfietsen. Als wij bij waren, stapte iedereen weer op en ging er als een speer vandoor. In het begin trapten we zo hard als we konden om ze bij te houden, maar na zo’n 30 km lukte dat echt niet meer. Eén van de racefietsers bood aan met mijn vriendin te ruilen. Ik kreeg dus verse energie voorop, maar moest zelf nog altijd knetterhard trappen om iedereen bij te houden. Eindelijk bij de camping aangekomen kon ik niet meer, maar daar heeft niemand iets van gemerkt. Toen was ik jong en fit, opgeven stond niet in mijn woordenboek. Harder je best moeten doen dan een ander is voor mij...

Zitten zat!

Het is acht uur ‘s morgens als ik mijn laptop openklap. Er zijn gisteravond redelijk wat mails binnengekomen die om antwoord vragen. Ik ga aan de slag en voor ik het weet is het tijd voor mijn eerste overleg van die dag. Precies op tijd klik ik de teams omgeving open. Achter mijn rug hoor ik een van onze jongens voorzichtig de kamerdeur openen. Hij wil absoluut niet in beeld. Vrij lastig want het bureau waar ik meestal aan werk, staat in de woonkamer. Van het eerste overleg schakel ik met een paar toets-combinaties over naar het volgende. Ik word steeds handiger in dit omschakelen. Dit overleg is met meerdere mensen en de chat gaat los. In teams op mijn pc kan ik niet makkelijk schakelen naar deze chat. Daarom heb ik teams ook op mijn telefoon gezet. Ik doe een poging om en het gesprek in de bijeenkomst te horen en tegelijk de chat te laten voorlezen door mijn telefoon. Omdat ik maar een paar oren heb, is dat vrij kansloos en hoor ik beide half. Als het overleg klaar is, loop ik naar d...

Stuur mij maar het bos in

Afbeelding
Moeizaam til ik de grote boomstronk boven mijn hoofd en doe een poging hem zover mogelijk weg te gooien. Met een doffe klap valt hij krap een meter voor me in het zand. Ik raap hem weer op en probeer of hij verder komt als ik hem onderhands gooi. Dit werkt iets beter. Onze trainster stuurt mij mondeling naar de plek waar de stam nu ligt. Als we al gooiend het vooraf aangegeven punt hebben bereikt, wisselen we van tak. De andere tak is lichter en langer en vraagt om een andere gooi. Onze volgende opdracht is het verplaatsen van een dikke boomstam de heuvel af. Natuurlijk moet hij later ook de heuvel weer op. Daarna testen we onze balans en spelen het spel ik ga naar de heuvel en doe dat al: springend, hinkelend en ga zo maar door. Een variant op “ik ga op reis en ik neem mee.” We zijn in de Soesterduinen. De zandverstuiving zorgt ervoor dat ik ruimte voel om lekker te kunnen bewegen. Soms worden we letterlijk het bos ingestuurd. Aan een kort stokje neemt mijn sportgenoot me mee tussen...

Een dag vol forens- en kantoortuinavonturen

Met plezier lees ik de columns van Japke D Bouma over de kantoor jungle. Voor mij enorm herkenbare situaties. De kantoortuin moet het daarin regelmatig ontgelden en dat snap ik helemaal. Op mijn nieuwe werk hebben ze alleen maar plekken in zo’n kantoortuin. We werken sinds kort in de “hybride mode” wat inhoudt dat je een deel van je tijd op kantoor werkt en een deel thuis. Ik vind deze combinatie heel prettig, maar het geeft wel wat uitdagingen. Een paar voorbeelden: Ik ben te weinig op kantoor om de routes in mijn hoofd te krijgen als die al vindbaar zijn. We zitten ergens in het midden en dus verdwaal ik steeds. Om bij de “vlek” te komen waar ons team geacht wordt te zitten, moet je slingeren tussen allerlei bureaus door. Voor mij ziet ieder groepje bureaus er hetzelfde uit en of ik nu een meter teveel naar links of rechts afbuig, geen idee. Normaal gesproken val ik dan terug op de mensen waar ik langs zou moeten lopen. Oren gespitst om te luisteren of ik al in de buurt ben. Maar de...

Bouwen of vertrouwen

In juni bezocht ik de online Ziezo-beurs. (Een beurs waar organisaties, hulpmiddelen leveranciers en instellingen gericht op blinden en slechtzienden zich jaarlijks presenteren). Best handig zo vanachter je pc thuis. Ik kon elke gewenste workshop open klikken of er ongezien verdwijnen. Ik ga zeker niet jaarlijks naar deze beurs, maar probeer wel op de hoogte te blijven van nieuwe ontwikkelingen. Daarom koos ik ook nu voor workshops waar nieuwe technische snufjes en hulpmiddelen werden geshowd. Ik vind het fantastisch hoe snel de mogelijkheden elkaar opvolgen. Speciale brillen, navigatie-apps, tekstherkenning met je smartphone, gesproken ondertiteling en ga zo maar door. Veel toepassingen waar we een paar jaar geleden nog watertandend van droomden, zijn inmiddels op de markt. Toch komt bij mij steeds die ene vraag boven: “Moet je alles willen wat kan.” Neem nu die slimme brillen. Hoe nodig is het om op een station zelf het bord met treintijden te kunnen lezen? Gaat dat niet veel snel...

Het stroomt weer!

“Het oversteekpunt bevindt zich op 90 meter op 12 uur,” meldt mijn GPS als ik het stationsgebouw van Amsterdam Bijlmer verlaat. Voor me ligt een groot plein. Op het plein zijn weinig tot geen herkenningspunten. Het is de kunst om zo goed mogelijk rechtdoor te lopen. Je kan het plein aan allerlei kanten verlaten. Op goed geluk begin ik te lopen. Vorige keer lukte het zowaar in één keer om op het goede punt uit te komen. Vandaag is mijn koers minder strak. “Het oversteekpunt bevindt zich op 10 uur,” hoor ik mijn GPS melden. Ik draai wat bij, maar doe dat te ver, zodat het punt nu ineens rechts van me blijkt te zijn. Ik hoor een groepje studenten en besluit het te vragen. Zij moeten dezelfde kant op blijkt. Ik loop achter hun gezellige geklets aan en steek over op de goede plek. Wat later loop ik door de draaideur van het kantoorgebouw. Het is mijn tweede dag vandaag. Zoals gewoonlijk ben ik te vroeg. Geen van mijn nieuwe collega’s is er nog. Met een cappuccino ga ik in de koffiehoek zit...