Braille-blog

 De wereld is visueel ingericht. Als je niet kan zien, is dat onhandig. Meestal zijn er trucjes of geitenpaadjes die mij helpen om hier niet echt bij stil te staan. Maar er zijn van die momenten waarop meebewegen voor mij de beste optie is. Al komt mijn opstandigheid soms bovendrijven. Ik ben op mijn werk en ga koffie halen bij onze koffiebar. Mijn thermobeker met deksel is buiten gebruik en ik neem mijn grote porseleinen mok mee. Die gebruik ik wel vaker voor dit doel. Meestal wordt mijn bestelling al gemaakt voor ik hem geef en ik kijk al uit naar de grote cappuccino. Tot mijn verrassing instrueert degene die mijn bestelling opgenomen heeft haar collega om mij een medium formaat te geven. De collega protesteert en zegt dat ze mij altijd een grote geeft, wat ik bevestig. “Nee, nee, op deze beker zit geen deksel veel te gevaarlijk voor die mevrouw. Ik geef haar altijd een medium.” Ik ben stomverbaasd, sputter nog wat, maar besluit deze discussie niet aan te gaan. Oké de kans dat ...

 Uiteraard ben ik voor. Er kan veel meer dan je denkt. Als iedereen meedoet in de samenleving wordt het geheel beter en leuker bovendien. Toch schuurt het. Ik werk al ruim 25 jaar dus ja, het kan. Gaat dan alles fluitend? Nee, zeker niet. Is dat erg dan? Natuurlijk niet! Wel vraag ik me steeds vaker af of mijn werk niet anders georganiseerd zou kunnen worden. Beter aansluitend bij mijn kwaliteiten, zodat die optimaal uit de verf komen. Vroeger dacht ik daar nooit over na. Ging het toen beter misschien? Of zorgt de inclusie-hype er voor dat ik me deze vraag stel? Er zijn werkzaamheden waar ik echt goed in ben. Alles uit een gesprek halen bijvoorbeeld, door mijn luchtige toon de angel eruit trekken of gewoon goed luisteren. Maar ik voer niet de hele dag gesprekken. Dat zou ook ondoenlijk zijn. Bovendien omvat mijn functie meer dan dat. Het valt mij op dat zaken die ik vroeger zelfstandig kon, tegenwoordig niet meer gaan zonder hulp. Is dat erg dan? Nee, we zijn inclusief dus er...

  Ons huis is opgeruimd en georganiseerd. Dat moet ook, want anders vind ik niks meer terug. De vriendin van onze oudste vindt ons huis daardoor ongezellig. Nou troep is er genoeg hoor, maar niet in beeld. Er zijn bij ons drie huisregels die nageleefd moeten worden: deuren zijn helemaal open of dicht, stoelen zijn aangeschoven en er ligt niks op de grond. Dat laatste leerden onze kinderen van jongs af aan. Uiteraard speelden ze op de grond, maar altijd werd het na afloop aan de kant gezet. Meer dan eens hoorde ik ze vriendjes instrueren: “Niet laten liggen hoor, anders gaat mijn moeder er op staan en dan is het stuk.” We speelden veel samen. Ik vond het heerlijk met Lego, auto’s en blokken bezig te zijn. Ik plakte braillestickers achterop puzzelstukjes en leerde boekjes uit mijn hoofd. Eén van de favorieten van onze jongens was Kapla. (Allemaal even grote kabouterplankjes) Fantastisch spul om te leren construeren, maar ik kon nooit meebouwen.   Met Lego ging het ...

 Zonder twijfel voel ik me het meest blind als mijn prothese-oog eruit is. “Oh, heb jij een prothese-oog dan?” Ja, een fantastisch staaltje vakwerk. Het oog draait mee en is waarheidsgetrouw. Alleen de pupil verandert niet als het donker wordt. Toen ik achttien was, kreeg ik hem en ik heb er een haatliefdeverhouding mee. Het besluit voor een prothese te kiezen, was ingewikkeld. Ik zat middenin mijn puberteit en mijn rechteroog deed onafgebroken pijn, het traande en ik kon geen licht verdragen. Wel zag ik nog licht en donker, waarmee ik me oriënteerde. Op jongere leeftijd zag ik er een fractie meer mee, maar na een operatie op mijn twaalfde begon het gesodemieter. Kies je dan voor pijn en een ultrakleine kans op termijn misschien meer te kunnen zien of sluit je die kans uit en ben je pijnvrij. Na lang wikken en wegen, koos ik voor dat laatste. De eerste tijd bezocht ik jaarlijks, trouw mijn ocularist (degene die de prothese maakt en onderhoud). Een aardige vrouw die vakwerk le...

 Zeker, ook mijn LinkedIn titelregel bestaat uit meerdere woorden. Dat gebeurt snel, omdat functienamen lang zijn en alleen beleidsmedewerker, adviseur of belangenbehartiger niets zegt. Je wil graag weten op welk gebied iemand werkt. Mensen verrichten behalve hun functie meer werkzaamheden die het waard zijn om vermeld te worden. Zelf ben ik behalve beleidsmedewerker ook blogger en dat vertel ik graag, want daar ben ik trots op. Bovendien heb ik veel beleids- en werkervaring en mag het woord senior dus niet ontbreken. Ik heb ook LinkedIn-connecties die in hun titel persoonskenmerken, vaardigheden of andere kreten hebben staan. Heel handig dat je gelijk meer over deze persoon te weten komt zonder het profiel te hoeven openen. Zelf ben ik een frequente LinkedIn gebruiker, lees er vaak op, onderhoud mijn netwerk en deel er mijn blogs. Wat is dan het probleem? Ik werk met voorleessoftware zowel op mijn computer als op mijn telefoon. Als ik een post van iemand lees, moet ik eerst do...

Het is druk in de trein. Gelukkig staat iemand voor me op en zoals gebruikelijk doe ik mijn oortjes in en beantwoord een paar appjes. Ik zit druk op mijn scherm te typen als een mevrouw die naast me in het gangpad staat zegt: “mevrouw, volgens mij is uw batterij bijna leeg uw scherm is zwart.” Ik schiet in de lach en vertel haar dat ik mijn scherm altijd uit heb staan, spaart batterijen en scheelt meelezers. We wisselen nog wat uit over hoe ik dan wel met mijn telefoon werk en daarna typ ik verwoed verder. Een paar uur later sta ik in de rij bij onze Coffeecorner, hier werken slechthorende en dove mensen. Inmiddels kennen ze mij en ik word altijd geholpen door een van de slechthorende dames die ook zonder gebaren kunnen communiceren. Als ik mijn stempelkaart wil aangeven, stuit ik op het scherm van de kassa. De dame achter de balie beweegt om hem te kunnen aanpakken. Hierdoor verraad ze waar ze staat en ik leg mijn kaart in haar handen. “Ongelofelijk”, roept ze uit, “jij kan zo goed ...

  Pling, pling, pling. Het nieuwe jaar is net begonnen en het regent whatsapp-berichtjes. Vluchtig bekijk ik ze. De meesten bevatten alleen de melding “foto” als ik de chat open. Ik weet het, één plaatje zegt vaak meer dan duizend woorden. Toch zou ik een beetje tekst erbij leuker vinden. Zeker, er is tegenwoordig een manier waarop ik deze foto-berichten kan lezen. Ik moet ze daarvoor importeren in mijn AI-app die foto’s kan omschrijven. Uit nieuwsgierigheid doe ik dat een paar keer, maar de beschrijvingen komen allemaal globaal op hetzelfde neer. Het zegt me weinig. Bovendien kost het meerdere handelingen om zo’n foto te laten omschrijven en dus best veel tijd.   Nadat ik op sommige berichten met tekst heb geantwoord, leg ik mijn telefoon aan de kant en besluit me er verder niet meer in te verdiepen. Ook rond de kerstdagen ontving ik een enorme stroom van dit soort foto berichten. Elke keer als ik weer zo’n bericht ontving, voelde ik mijn irritatie toenemen. Best gek want...

  “Alweer?” zegt mijn zoon. “Niet te geloven met jou.” Waar het tegenwoordig één van mijn zoons is die dit verzucht, was het vroeger mijn moeder. Ik denk zelfs dat het tussen mijn oren zit. Als ik niet zelf de mogelijkheid heb, komt het op de onhandigste momenten. In een vergadering waar ik zelf niet uit de voeten kan, in een volle kroeg, tijdens een cursus met onbekenden, bij een verjaardag, in een onbekend kantoorpand waar ik voor mijn werk ben en ga zo maar door. Natuurlijk helpen mensen als je het vraagt, ze wijzen je de weg en ze wachten op je. Dat laatste zorgt trouwens voor een ander dilemma. Even rustig de tijd nemen, doe ik dan niet. De ongedwongenheid van een goedziende die tijdens een vergadering op staat en even later weer binnen wandelt of iemand die om zich heen kijkt en snel verdwijnt. Ik zou willen dat ik dat kon. Zelf  probeer ik zoveel mogelijk te voorkomen dat ik iemand stoor met mijn verzoek. Ik ga altijd voor de zekerheid vooraf nog even, drink zo ...

  Na de eerste lange treinreis is het fijn in beweging te zijn. Mijn rugzak voelt zwaar en ik ben duf van het lange zitten. Het station van Kopenhagen ruikt naar diesel. Blijkbaar is er net een dieseltrein gearriveerd. Snel vinden we de uitgang en google-maps wijst ons de weg naar ons hotel dat vijf minuten verderop ligt. Een iets te populaire receptionist heet ons welkom, hij weet wel een lekker Mexicaans restaurantje in de buurt. Als we binnenkomen vallen we middenin een verjaardag waar iedereen in het Deens uit volle borst zingt voor het feestvarken. Gelukkig is er nog een tafeltje vrij. De volgende dag lopen we dwars door de stad. Brede straten, hippe koffietentjes en de zon die schijnt. De stoplichten bliepen alsof je op de intensive care bent, als het groen is, slaat er voor mijn gevoel een hart op hol. Natuurlijk gaan we kijken bij de kleine zeemeermin, doorkruisen parken en luisteren vol verbazing naar de taal om ons heen. Ik kan er geen touw aan vastknopen. Bij het med...

Ik ijsbeer door de woonkamer, zoals gebruikelijk ben ik te vroeg. Als iemand voor mij omrijdt, zorg ik dat ik klaar sta. Ik moet een trein halen, een sprintje op het laatst zit er niet in dus sta ik altijd veel te vroeg op het perron. Samen met een blinde vriendin ga ik naar de film. Om in de bioscoop op onze plaatsen te komen, hebben we hulp van het personeel nodig. Lukt altijd, maar handig om ruim op tijd te zijn. En dan heb ik het nog niet eens over de verdwaaltijd die ik inbouw als ik de weg ergens naartoe niet zeker weet. Om met mijn moeder te spreken: “Als ik al die uren dat ik wacht eens uitbetaald kreeg, had ik nu een gevulde bankrekening.” Mijn moeder had het in dit geval over al die uren in wachtkamers van oogartsen, waar we vroeger samen uren zaten. Ondanks al die uren wachtend op de oogarts werd en bleef mijn zicht vrijwel nul. Juist omdat ik niet zie en vaak afhankelijk ben van anderen of het openbaar vervoer, kan ik mijn tijd niet op scherp indelen. Je zou denken dat ...

 Er zijn veel mensen die met handen en voeten praten. Soms bewegen ze zo duidelijk dat ik het hoor als ik met ze praat. Af en toe realiseert iemand zich tijdens een gesprek met mij ineens dat al die gebaren voor mij zinloos zijn. Mijn antwoord is steevast: dank voor het compliment, want ze zijn helemaal vergeten dat ik ze niet zie. Ik heb meestal geen idee wat ze allemaal doen. Ooit pakte mijn zus mijn handen en volgde de gebaren die mijn moeder tijdens haar verhaal maakte. Toen ze het zag, vroeg ze of mijn zus niet zo flauw wilde doen. Ik vond het eerlijk gezegd helemaal niet flauw en was verrast over de hoeveelheid beweging. Zelf zit of sta ik blijkbaar heel stil, voor mij is dat dan weer gewoon, maar door mijn stille houding val ik dan weer op. Al heb ik een paar jaar gezien, ik kan me al die gebaren niet meer herinneren. Ik probeer het weleens, maar het levert me meestal kritische reacties van mijn naasten op. “Wat deed jij nou?” of “jij zwaait wel heel raar.” Het voegt voo...

   Ga naar:  https://www.bruna.nl/boeken/braille-blog-9789462473089

  De druppel koffie die, zonder dat ik het door heb, een vlek op mijn shirt maakt, tandpasta die nog in m'n mondhoek zit of wat ik zonder het te weten achterlaat in de wc-pot. Als je niet met je ogen kunt checken, zie je vaker iets over het hoofd. Gênant en ongemakkelijk vind ik dat. Ik gebruik trucjes om te voorkomen dat ik in zo'n situatie terechtkom. De eerste: de ogen van mijn gezinsleden. Voor ik de deur uitga, kijken zij naar mijn kleding en gezicht. De tweede: na het tandenpoetsen spoel ik mijn mond extra goed schoon, veeg flink met de handdoek en doe mijn nette jasje pas daarna aan. De derde: als ik twijfel of mijn kleding een volgende dag nog aankan, gooi ik die uit voorzorg in de was. Toch blijven opmerkzame collega's of medereizigers die aangeven dat de vrije plek waar je wilt gaan zitten vies is, heel fijn. Ik klieder en knoei wat af. Veel controles die ik uitvoer, doe ik met mijn vingers. Is mijn bord helemaal leeg? Is mijn theeglas vol? Ik weet het, dit zo...

 Met een klap raakt mijn hoofd de lantaarnpaal. Ik ben zelf verbaasd over het lawaai. “Waarom heeft mijn stok dat ding gemist?” denk ik vertwijfeld en wrijf over mijn voorhoofd. Schade is er niet, alleen mijn nek voelt niet helemaal lekker. Ik loop een van mijn dagelijkse rondjes en kom hier vaak. Normaal loop ik meer aan de binnenkant van de stoep. Het is vakantietijd, mensen houden hun voortuin daardoor minder goed bij en de takken hangen flink over. Bovendien heeft het net geregend en om te voorkomen dat ik steeds een natte tak in mijn gezicht krijg, ben ik op de rand van de stoep gaan lopen. Ik ben al heel wat lantaarnpalen gepasseerd, maar deze is aan mijn aandacht ontsnapt. Geïrriteerd over mijn eigen onoplettendheid vervolg ik mijn weg. Een auto parkeert en iemand loopt mijn kant op. “Gaat het mevrouw?” klinkt een vriendelijke vrouwenstem. Ik zag u tegen die paal opbotsen en dacht even vragen of alles goed is.” Ik zeg dat alles goed gaat en bedank haar voor haar zorgzaamhe...

De aanbieding van mijn nieuwe boek halverwege juni aan onze DG was een mooi moment. Ik overhandigde hem het eerste exemplaar van mijn tweede boek, omdat hij destijds meteen instemde met mijn vraag het voorwoord te schrijven. Daarnaast gaan veel blogs over mijn werk of over wat ik beleef tijdens mijn woon-werkverkeer. Ik had ook een paar collega’s meegenomen en dus babbelden we ondertussen over van alles. Op mijn vraag iets van de legobouwwerken van onze DG te mogen bekijken (een uit de hand gelopen hobby vermoed ik, net als het schrijven van mijn blogs trouwens), zette hij een groot gebouw voor mijn neus. “Ik ben benieuwd of je dit herkent.” Het was een hoog gebouw met lagere zijvleugels. Ik had geen idee en riep dus het meest voor de hand liggende: “Is dit ons gebouw?” gelach van mijn collega’s was het antwoord. Nou het was dus vast iets heel anders. Op het moment dat mijn handen net de boompjes voor het gebouw omgooiden, stapte mijn directeur binnen met de woorden: “Hé Ellen ben je...

Een goede foto bij je post op sociale media, zeker weten dat het dan vaker gelezen wordt. Een mooie kaft om je boek, verleidt de lezer om erin te kijken. Een speelse lay-out van je LinkedIn achtergrondfoto, geeft je profiel meer uitstraling. Zo maar wat voorbeelden van wat foto’s doen. Wat nu als je die bewerkingen zelf niet kan maken, ze niet kan beoordelen, omdat je ze domweg niet ziet? Al ben ik blind, ik ben visueel ingesteld. Heb vrijwel altijd een uitgesproken idee over hoe iets eruit zou moeten zien. Zeer frustrerend als je dan zelf niet aan de knoppen kan draaien om het beoogde resultaat te behalen. Je moet het uit handen geven en iemand anders volledig vertrouwen en het laten doen. Door een simpele tip van een vriendin ontdekte ik dat deze creatieve geest inclusief de benodigde handigheid hier gewoon in huis woont. Daar had ik nooit aan gedacht. Zo kwam het dat ik laatst met onze jongste zoon samen achter zijn laptop zat. Hij was druk aan het klikken met zijn muis. Eerst...

Blinde, werkende moeders zijn schaars. Ruim 300.000 mensen in Nederland hebben een oogaandoening, ik neem aan dat de helft daarvan vrouw is. Ongeveer dertig procent van de blinde beroepsbevolking heeft een betaalde baan en een nog kleiner deel is moeder. Toen ik net werkende moeder was, had ik weinig voorbeelden van vrouwen in mijn situatie. Dat vond ik jammer, want ik had best veel vragen. Inmiddels weet ik dat ik zeker niet de enige ben. Sociale media maken het stukken makkelijker om elkaar te vinden. Veel van deze lotgenoten leiden eenzelfde soort leven als ik. Heel handig om tips en tricks uit te wisselen en vooral om frustraties of successen te delen. In Den Haag hadden we pas geleden een etentje met een groepje blinde en slechtziende rijksambtenaren. Ook hier vlogen ervaringen, handige weetjes en vooral veel herkenning over tafel. De route van de ministeries naar het restaurant was hilarisch: waar zie je nu zo’n hele groep met taststok gewapende mensen achter elkaar aan d...

Op de minuut af haal ik mijn trein. Nog nahijgend van alle trappen zet de vriend die me op het station aflevert, me voor de open treindeur en ik stap in. Als ik zit hoor ik de conductrice enigszins gestrest aan hem vragen: “Waar gaat ze heen?” Zijn antwoord versta ik jammer genoeg niet. Stiekem hoop ik dat hij het standaard antwoord geeft dat  mijn man in dit soort gevallen geeft: “Ik heb geen idee, misschien moet je het even aan haar vragen.” Niet veel later duikt de conductrice op in mijn coupé. “U moet in Gouda overstappen toch?” Ze klinkt nog steeds gestrest en ik heb met haar te doen. Ik bevestig dat ik in Gouda overstap en voeg eraan toe dat ik daar alleen het perron hoef over te steken. Mijn toevoeging leidt helaas niet tot geruststelling. Ze zegt dat ze geen idee heeft of ik naar de overkant moet en begint het op te zoeken. Gelukkig mengt de dame tegenover me zich in ons gesprek en meldt dat zij dezelfde overstap moet maken en ik wel met haar mee mag lopen. Ik praat nog...

 Zonder mijn stok ben ik buiten nergens, al loop ik in mijn dromen altijd zonder op straat en sta ik regelmatig met mijn spullen buiten en hangt die stok nog binnen aan de kapstok. Vroeger had ik een bloedhekel aan dat ding, mijn blindheid was daarmee overduidelijk en ik verstopte die liever. Het was een spelletje waar we binnen ons gezin zeer bedreven in waren. Hoe vaker mensen niet door hadden dat ik niet kon zien, hoe beter het was. Op het moment dat ik zelfstandig op pad ging, begreep ik dat “die stok” juist mijn vriend is. Nog later toen ik met man en kinderen onderweg was, bleek hij onmisbaar. Tegenwoordig heb ik hem altijd bij me. Het is daarmee volslagen duidelijk waarom ik per ongeluk in de weg sta, even hulp vraag of waarom anderen voor mij aan de kant moeten. Om mijn werk goed te kunnen doen gebruik ik hulpmiddelen. Met spraaksoftware en braille-leesregel kan ik vrijwel alles lezen en schrijven. Onlangs hield mijn leesregel er na een update mee op. De voorleessoftwar...

 De mobiele telefoon is niet meer weg te denken. Met twee pubers in huis zijn er bij ons weinig schermloze momenten. Alleen tijdens het avondeten lukt dit. Hoewel er dan altijd wel iemand gebeld of geappt wordt. Zelf ben ik ook niet heilig, mijn telefoon hangt met een koordje om mijn nek en snel even lezen lokt. Elke week ontvang ik een melding over mijn schermtijd en schrik steevast van het aantal uur dat ik dagelijks gemiddeld op mijn telefoon bezig ben. Ik neem me voor te minderen, maar weet tegelijkertijd dat dit kansloos is. Mijn telefoon is de koppeling naar informatie die ik anders niet zou kunnen bereiken. Als ik op een trein wacht, zoek ik de vertrektijden op, het bord boven het perron kan ik immers niet lezen. Als ik op pad ga, bekijk ik wat voor weer het is, naar de lucht kijken, heeft voor mij weinig zin. Een boek lezen, gesproken boeken lees ik via mijn telefoon. De tekst op mijn scheurkalender lezen, ik maak een foto met mijn AI-app en mijn telefoon leest de tekst...