Braille-blog

Ineens hield een onderdeel van onze tandem er mee op. We gebruiken onze tandem tegenwoordig minder intensief dan vroeger, maar er zijn heel wat van A naar B ritjes die we fietsend doen. Dus tandem naar de fietsenmaker en laten repareren. Normaalgesproken gaat dat vrij vlot. Er is weleens een onderdeel waar we even op moeten wachten, maar na een paar dagen fietsen we weer rond. Dit keer duurt het langer. Door personeelsgebrek zijn er leveringsproblemen. We zijn onze tweewieler al een week kwijt. Net in een week waarin er allerlei activiteiten gepland staan die het beste per fiets bereikbaar zijn. Een keer uitwijken naar de auto lukte, een andere keer bood het OV soelaas, maar afgelopen weekend was fietsen echt gewenst. Wat doe je dan? Je zou een tandem kunnen huren. Er bleek er geen beschikbaar. Nu heb ik leren fietsen toen ik nog wat kon zien. Theoretisch kan ik fietsen op een gewone fiets. Zo’n gewone fiets stond er wel in onze schuur. Natuurlijk moet ik gestuurd worden en is los fiet...

Als in een volle trein iemand voor me opstaat, accepteer ik het aanbod en ga met een simpel “dankjewel” zitten. Vroeger ging ik in discussie. “Ik heb niks aan mijn benen hoor, ik blijf wel staan.” In mijn huidige baan voer ik geregeld sollicitatiegesprekken. Het aantal vrouwelijke kandidaten is laag. We willen graag een evenredige verdeling. Moeten we nu vrouwen voorrang geven? Ik vind dit een lastige, een beetje voordeel helpt misschien, maar we zoeken ook gewoon naar de beste kandidaten. Ook ik moet weer solliciteren, door een reorganisatie houdt mijn werk eind augustus op. De Participatiewet is ingevoerd, werkgevers proberen het quotum arbeidsbeperkten te halen. Heel wat werkgevers zijn geïnteresseerd in mij, maar daar stellen zij soms een voorwaarde aan. Ik moet in het Doelgroepregister staan. Een register waarin ik het label “Afstand tot de arbeidsmarkt” krijg. Tot op heden sta ik daar niet in. Ja, ik ben alleen arbeidsbeperkt, als ik geen leeshulpmiddelen kan gebruiken. Nee, ik ...

Het is later op de avond als we besluiten nog een rondje te gaan lopen. Eindelijk is het droog. Buiten ruikt het heerlijk! De frisse geur van nat gras en kruidige en zoete geuren van natte bloemen en planten. Soepel leiden mijn jongens me om grote plassen, ontwijken overhangende natte takken en lachen me uit als een grote druppel uit een boom precies in mij nek terecht komt. Zeker we doen dit vaker, al heb ik dit keer een dubbele agenda. Op mijn werk doen we een “Fit for summer” challenge. Elke dag wordt het aantal stappen dat we moeten halen hoger. Nu loop ik normaal gesproken best veel. Even de fiets pakken, zit er voor mij meestal niet in. Alleen als ik met iemand samen op de tandem kan, ga ik met de fiets van A naar B. Ik heb uiteraard geen rijbewijs dus reis altijd met het openbaar vervoer. Het is grappig te merken hoeveel stappen ik zet op weg naar het station, tijdens het overstappen en van het station naar mijn werk. Ook loop ik op een werkdag regelmatig naar een afspraak elder...

Regelmatig heb ik tijdens het doen van onze was, het blauwe Albert Heijn-shirt van onze oudste in mijn handen. Hij heeft daar een bijbaantje als vakkenvuller. Zelf doen we onze inkopen ook hier, al laten we al jaren het grootste deel van de boodschappen thuis bezorgen. Zo kwam het dat op een dag onze oudste met shirt en al naar de winkel vertrok en nog geen vijf minuten later onze boodschappen werden afgeleverd. Ineens schoot het door mijn hoofd. “Heeft die bezorger eigenlijk hetzelfde shirt aan?” Later die dag terwijl ik met onze jongste een rondje liep, schoot me deze vraag weer te binnen. Hierop volgde een voor mij zeer boeiend gesprek, waarin we duidelijk beiden verrast werden. De vanzelfsprekendheid van wat je ziet en waar ik geen weet van heb, omdat ik het simpelweg niet zie. Eerst het antwoord op de vraag: “Nee de bezorger heeft iets anders aan. Het lijkt wel op het shirt van onze oudste en heeft dezelfde kleur.” Vervolgens gingen we alle supermarkten af en vertelde onze jongste...

Op een overvol perron loop ik richting roltrap. Naast mij hoor ik: “goedemorgen”. Als hij verder praat hoor ik pas dat het een vriend van mij is die blijkbaar in dezelfde trein zat en net als ik op weg is naar zijn werk. In de hal scheiden onze wegen, omdat ik met een collega afgesproken heb. Als ik op deze collega sta te wachten, bieden meerdere mensen hun hulp aan. Ook duiken er een aantal collega’s op die informeren of ik misschien mee wil lopen naar kantoor. Als ik later die morgen de coffeecorner probeer te vinden en me vast loop tussen alle tafeltjes, is er direct iemand die me keurig naar de rij brengt. Degene achter de koffiebar weet mijn bestelling al voor ik hem heb gegeven en zet meteen een deksel op mijn cappuccino, waarna zij met mij meeloopt naar de trap. In een drukke omgeving is het simpel hulp vinden en vragen. Ik doe dat veelvuldig. Liever spaar ik mijn energie voor mijn werk of andere zaken die mijn volledige aandacht nodig hebben. Want waarom zou je moeilijk doen a...

Mijn oriëntatie is behoorlijk goed. Als ik een route loop of leer, maak ik het globale plaatje in mijn hoofd. Ik stel mij de plattegrond voor en visualiseer hoe mijn route daarop van A naar B gaat. Tweede straat rechts, eerste straat links, derde huizenblok, tweede deur, bijvoorbeeld. Dit was de manier waarop ik heb leren stoklopen. We bestudeerden een reliëf plattegrond en verzonnen een begin- en eindpunt. Vervolgens zette de docent me op de werkelijke plek en liep ik de route. Helaas lopen straten niet altijd recht, zijn er parallelweggetjes, slingerende voetpaden en zijn er lastige oversteekpunten. Soms volg ik daarom een omweg die beter vindbaar is. Ingewikkeld wordt het op een groot plein, shared space of in een grote binnenruimte. Dan helpt mijn globale plaatje niet meer. Buiten val ik dan terug op de navigatie in mijn telefoon. Al blijft het risico van scheef oversteken hier aanwezig. Ik wil daarom altijd weten waar ik uitkom als ik het verkeerd doe. Het is handig om te weten h...

Het is de zomer van 1990, ruim 30 graden en het is druk in de binnenstad van Maastricht. Aan de arm van mijn moeder verken ik de stad. We hebben een afspraak bij een woningbouwvereniging. Er is een kamer met eigen voorzieningen in een oud pakhuis beschikbaar. Na de vakantie start ik mijn studie gezondheidswetenschappen. Voor het eerst zal ik 200 kilometer van huis op eigen benen staan. Ons volgende bezoek is aan de universiteit zelf. De colleges worden op allerlei plekken in de stad gegeven. Het is dus zaak goed de routes te leren. Mijn moeder vindt het allemaal heel spannend. Ik vind dat onzin, nu ik zelf moeder ben, snap ik haar pas. Op mijn eerste dag brengt ze me naar mijn eerste college met 400 andere studenten. Ze ziet hoe makkelijk ik invoeg en contact maak. Een vriend van mij die ook in Maastricht studeert, blijkt drie straten verderop te wonen. Zijn toezegging dat ik hem altijd mag bellen, zelfs middenin de nacht geeft haar net genoeg rust om te vertrekken. Mijn kamer ...